Piąta praca Heraklesa - znak Panny

[Obcy]

Stajnie Augiasza i znak Panny

Będziemy teraz śledzić naszego bohatera podczas pracy, która nie ma w sobie znamion nadzwyczajnego czynu, lecz dotyczy obchodzenia się z ziemskim pokarmem, bogactwami ziemi, oszczędnym gospodarowaniem dobrodziejstwami Matki Natury, przeciwdziałaniem nadużyciom i marnotrawstwu. Tego rodzaju zajęcia, choć bardzo prozaiczne, są jednak niezmiernie ważne, zwłaszcza dziś, gdy skażenie wywołane nadmierną eksploatacją bogactw naturalnych pustoszy naszą planetę, zagrażając całemu środowisku.
W Elidzie, na Peloponezie, górskim półwyspie na południu Grecji, żył król Augiasz, którego imię oznacza „lśniący promień". Powszechnie uchodził on za syna Heliosa, boga Słońca, i Hyrmine, której imię znaczyło „brzęczący rój".
Jako syn boga Słońca i pszczół Augiasz był ulubieńcem bogów. Ojciec podarował mu największe stado krów na Ziemi. Co więcej, jego bydło, które nigdy nie chorowało, było tak płodne, że nieustannie rodziło kolejne młode, niemal wyłącznie płci żeńskiej. Był posiadaczem trzystu czarnych byków i dwustu byków rozpłodowych. Hodował również dwanaście byków białych, poświęconych jego ojcu, Heliosowi, które zarazem strzegły jego stada przed dzikimi zwierzętami z pobliskich gór.
Stado Augiasza rozmnażało się nieprzerwanie, on jednak nigdy nie zadbał o usunięcie gnoju piętrzącego się w stajniach, które bardziej przypominały chlewy. Co gorsza, ziemia w dolinie Elidy była pokryta tak grubą warstłajna, że nie nadawała się ani do orki, ani do siewu. Piękna dolina Peloponezu cuchnęła i, za sprawą niechlujstwa Augiasza, była wyjałowiona do cna.
Wysłany przez Eurysteusza do królestwa Augiasza z zadaniem uporządkowania stajni i usunięcia zanieczyszczeń, a przy tym przywrócenia żyzności glebie, Herakles stawił się przed królem, po czym wziął się za oczyszczenie stajen. Zrobił to w jeden dzień. W zamian za to Augiasz obiecał mu dziesiątą część stada swoich zwierząt. Król Elidy ani przez chwilę nie wierzył w powodzenie pracy Heraklesa, którego uważał za naiwnego, prostodusznego szaleńca. Nie znał jednak Heraklesa, który, by wygrać zakład, gotów był użyć zarówno swego intelektu, jak i siły. Najpierw wybił dwa wielkie otwory w ścianach każdej ze stajen. Następnie z drzew i kamieni na wzgórzach zbudował koryta, w które wpuścił dwa pobliskie strumienie. Strumienie przepływały przez stajnie, porywając w dół doliny nagromadzone latami warstwy gnoju.

Interpretacja piątej pracy i analogie do znaku Panny

Wiadomo, jak wielkie znaczenie ma dla Panien staranność i porządek. Mato kto jednak jest świadom tego, że skłonność ta w gruncie rzeczy wynika z ich niedbalstwa. Pedanteria bowiem tak naprawdę wynika z instynktownej kompensacji, która pozwala działać, nie zagubić, a przede wszystkim zachować drogocenną tożsamość, którą pieczołowicie chronią i w którą nieustannie powątpiewają. Panny, bardziej niż inne znaki, mają tendencje do gromadzenia i przechowywania rzeczy. Ponieważ jednak, jak wiemy, są z natury niechlujne i nonszalanckie, gdyż skupiają uwagę na szczegółach, które widzą wyraźniej niż inni - tracą panoramiczną, całościową optykę. Trwają nieodmiennie w bieżącej chwili. Przyszłość jest dla nich ważna jedynie pod kątem bezpieczeństwa. Pojedyncze drzewa przysłaniają im las. Nie inaczej postępuje Augiasz, beztrosko pozwalając, by jego stada pustoszyły dolinę Peloponezu, zanieczyszczając całą okolicę. Czyż nie tak samo zachowujemy się w dzisiejszych czasach, produkując coraz więcej, aby zmaksymalizować dochód, a więc zapewnić komfort i bezpieczeństwo, jednak kosztem środowiska naturalnego? Czyż w ten sposób nie wyjaławiamy ziemi i nie zanieczyszczamy atmosfery? Budowa dwóch tam i zawrócenie dwóch rzek w ciągu jednego dnia, ma więc bardzo poważne znaczenie symboliczne: branie, któremu nie towarzyszy dawanie, doprowadza do wyniszczenia. Ziemski dobytek, jeśli pozwolić mu rozrastać się bez miary, gotów jest nas zadławić. Umiarkowanie i brak umiarkowania to również kluczowe sprawy dla Panien. Korzystając wybiórczo z pewnych praw naturalnych, które funkcjonują jako nieodłączne ogniwa większego, również naturalnego, łańcucha, tworzymy zwyrodniałe systemy.
Spróbujmy odważnie wyobrazić sobie, jak wyglądałaby dolina pod kilkumetrową warstwą łajna, przy nieustannie rosnącym pogłowiu bydła? W tej sytuacji istnieje tylko jedna rada: kataklizm przyrodniczy, czyli to, co sprowokował Herakles wywołując powódź. Tak właśnie zachowuje się Matka Natura, gdy się z nią źle obchodzimy; klęski żywiołowe, kataklizmy, jakie obserwujemy współcześnie to nic innego, jak przywoływanie nas do porządku przez Ziemię i regeneracja planety.