Siódma praca Heraklesa - znak Byka

[Obcy]

Kreteński byk i znak Byka

Minos, król górzystej wyspy Krety, przez niektórych uważany za syna Zeusa i Europy, a więc półboga, obiecał Posejdonowi, bogu mórz, że będzie składał mu w ofierze wszelkie stworzenia żyjące w wodzie. Wziąwszy go za słowo, Posejdon wyłonił z wód Morza Śródziemnego byka niezwykłej urody, siły i dostojeństwa. Oczarowany Minos złamał przysięgę i ukrył Posejdon owego byka pośród swych stad. Bóg mórz. w odwecie za zdradę Min osa, tchnął w byka szaleństwo; rozjuszone zwierzę zaczęło pustoszyć Kretę. Buchając ogniem z nozdrzy, paliło i deptało plony na polach, drzewa owocowe w sadach. Warto wspomnieć, że według niektórych źródeł ów słynny byk nie był wytworem Posejdona, lecz tym samym bykiem, w którego przedzierzgnął się Zeus, gdy uprowadzał Europę, matkę Minosa. W myśl trzeciej z kolei wersji, byk był równie sławnym Minotaurem, strażnikiem labiryntu. Ów potwór o ludzkiej głowie osadzonej na ciele byka był synem Pasyfae - żony Minosa.
Choć znawcy mitologii najczęściej przyjmują pierwszą wersję legendy nietrudno zgadnąć, że pozostałe dwa byki przewijają się w niej z racji swoich związków z Minosem - poprzez jego matkę i żonę.
Tak czy owak. Herakles otrzymał zlecenie pojmania i dostarczenia żywcem szalonego byka. który zionąc ogniem pustoszył pola. i którego dzikość mogła równać się tylko z jego niezrównaną siłą. Po mitycznej, tytanicznej walce Herakles obezwładnił bestię gołymi rękami, chwytając ją mocno za rogi. Następnie, niosąc byka na plecach, udał się do Grecji.

Interpretacja siódmej pracy Heraklesa i jej związki ze znakiem Byka

Analogie ze znakiem Byka są oczywiste, choćby dlatego, że wywiązanie się z tej pracy wymagało pojedynku z mitycznym zwierzęciem symbolizującym drugi znak zodiaku. Jednak powszechnie uznanymi atrybutami znaku Byka są: spokojna siła, zmysłowość, upodobanie do życia w zgodzie z naturą - spokojnego, zdrowego, prostego. Naturalnie, astrolodzy wiedzą, że Byki potrafią wpadać w straszny gniew. Są jednak bardziej złośliwe, niż gwałtowne.
Co więcej, ich potrzeba bezpieczeństwa i komfortu skłania je raczej do ochrony, niż niszczenia materii. Powinniśmy pamiętać, że w cyklu rocznym tranzyt Słońca przez Byka zbiega się z czasem reprodukcji i prokreacji.
Trudno się oprzeć wrażeniu, że mściwa, destruktywna, zionąca ogniem bestia uosabia w istocie przeciwieństwo Byka: Skorpiona. Tak więc, cno ciaż praca Heraklesa nawiązuje do znaku Byka, wiąże się również z destruktywnymi siłami i nie okiełznanymi instynktami oraz byczą pasją życia, której drugim obliczem jest skorpioniczny pociąg do śmierci. Trzeba zrozumieć, że pęd do życia i pęd do śmierci są w gruncie rzeczy tym samym. Razem tworzą życiodajną całość. Spójrzmy choćby na niestrudzony rytm ludzkiego serca, które kurczy się i rodzi, oraz rozkurcza i umiera około siedem dziesięciu razy na minutę. W tym sensie każdy z nas rodzi się i umiera właśnie tyle razy w ciągu minuty. Rytmiczne skurcze pompują i regenerują krew. Ów cud biologicznej inżynierii ma wiele wspólnego z instynktem życia i śmierci, a tym samym z zodiakalną osią Byk-Skorpion.
O czym więc traktuje opowieść o siódmej pracy Heraklesa? W historii tej Minos przywłaszcza sobie dar Posejdona, który miał bogowi złożyć w ofierze. Jednak oszołomiony urodą i siłą byka, postanawia oszukać Posejdona i zachować dla siebie mityczne zwierzę, które, jak Wenus, wyłoniło się z wód. Tym samym Minos daje upust instynktowi zachowawczemu. Ulega słabościom przypisywanym znakowi Byka: zachłanności, samolubstwu, awersji do zmian i postępu. Jednak, paradoksalnie, życie nie może istnieć i rozwijać się prawidłowo, jeśli nie obróci się w proch, nie zamiera przejściowo, aby ulec regeneracji i odrodzeniu. Taka jest właśnie wymowa starożytnych ofiar z byka, jakie odnajdujemy w rytuałach poświęconych Dionizosowi, bogu winorośli i wina, które samo w sobie przypomina krew. Dlatego dzieje Jezusa były często porównywane z mitem Dionizosa, gdyż w jednym i drugim przewija się wymóg najwyższej ofiary, życie zrównane zostaje ze śmiercią, wreszcie - wino jest symbolem krwi lub życia, które umiera, by się odrodzić. Jednak śmierć poniesiona w ofierze nie jest ostateczna, nieodwracalna. Jest tylko niezbędnym etapem. I nie śmierć, tak jak ją rozumiemy potocznie, jest kresem egzystencji ludzkiej. Śmiercią jest życie, które zboczyło z naturalnej drogi; puste, nieczułe, niewzruszone, samolubnie zawłaszczone życie umiera ostatecznie, gdyż nie ma żadnej szansy na regenerację. To jest właśnie błąd, jaki popełnił Minos zatrzymując byka zrodzonego z mitycznego świata Posejdona, z morza - pierwotnych wód, z których powstało wszelkie życie. Ten właśnie błąd naprawia Herakles, pokonując kreteńskiego byka.