Ósma praca Heraklesa - znak Strzelca

[Obcy]

Klacze Diomedesa i znak Strzelca

Klacze, a może ogiery? To pytanie nasuwa się w związku z ósmą pracą Heraklesa i jej analogiami do znaku Strzelca. W opowieściach poświęconych temu wyczynowi naszego bohatera, podobnie jak w interpretacjach mitologów, raz są to kobyły, kiedy indziej - ogiery. Tak czy owak, klacze czy ogiery, wszyscy są zgodni co do tego, że były to cztery dzikie konie, których imiona przetrwały do czasów współczesnych: Podarge, czyli „Świecąca Stopa", Lampos, czyli „Świecąca Lampa", Xan-thos, czyli „Złoty" i Deinos, czyli „Straszliwy". Były własnością Diomedesa -„mądrego jak bóg" - króla Tracji, rejonu pomiędzy Dunajem, Morzem Czarnym i Morzem Egejskim, który Grecy skolonizowali w VII wieku p.n.e. Była to piękna, bogata w lasy, złoto i srebro kraina.
Król Tracji był synem Aresa, boga wojny, którego Rzymianie nazywali Mars, oraz Cyrene. znanej jako „Mistrzyni Uprzęży" lub też „Wszechwładna Królowa" - nimfy z Thessali. Inna legenda przedstawia ją jako boginię polowań, która pokonała lwa gołymi rękami i oswoiła go. Uwiedziona przez Apollina, miała z nim drugiego syna, Arysteusa, a następnie została królową Libii. Jak widać, mityczne historie często przeplatają się ze sobą.
Wróćmy do Diomedesa, króla Tracji, którego stajnie budziły grozę. Owe cztery klacze lub ogiery, przykute żelaznymi łańcuchami do żłobów z brązu, miały dość osobliwą cechę - były mięsożerne i Diomedes karmił je ludzkim mięsem. Herakles otrzymał zadanie pojmania koni, czego dokonał ze swą typową odwagą, siłą i zręcznością. Przybywając samotnie do Tracji, stanął przed Diomedesem, pobił go śmiertelnie swoją słynną maczugą, następnie zaciągnął martwe ciało na brzeg duże go jeziora (które sam stworzył, wiercąc tunel między niziną a morzem) i rzucił je czterem dzikim mięsożernym koniom, które wcześniej uwolnił. Po zjedzeniu ciała króla Tracji żarłoczność koni osłabła i dały się okiełzać Heraklesowi. W ten sposób triumfalnie wykonał swoją ósmą pracę.

Interpretacja ósmej pracy i analogie do znaku Strzelca

Sam fakt, że mamy do czynienia z czterema dzikimi końmi, pozwala nam dostrzec związek ze znakiem Strzelca, który symbolicznie przedstawiany jest jako centaur, czyli potężny stwór o ludzkiej głowie, ramionach i klatce piersiowej, końskim tułowiu i nogach. Co prawda, żaden centaur w tej legendzie nie występuje. Zwróćmy jednak uwagę na fakt, że jedną z osobliwości centaurów było jedzenie ludzkiego mięsa, można więc się domyślać, że cztery klacze lub ogiery Diomedesa były centaurami w przebraniu. Czy były to jednak klacze, czy ogiery? Tak naprawdę myśl, że mogły to być zarówno klacze, jak i ogiery, nie jest aż tak absurdalna. W istocie znak Strzelca co sugeruje podwójna - ludzka i zwierzęca - natura mitycznego centaura, który go symbolizuje, jest związany zarówno z naj-głębszymi, pierwotnymi i prymitywnymi pokładami ziemskiej istoty, jak i wysokimi, duchowymi rejonami świata niebios. Jeżeli potężne energie drzemiące w człowieku, prymitywna i boska, nie zostaną opanowane i skierowane w konkretnie wytyczonym celu, w określonym kierunku wskazywanym przez strzałę, którą mierzy centaur symbolizujący Strzelca, wtedy znajdą one upust albo w postaci nadmiernej zmysłowości, rozpusty i śmierci fizycznej, albo czczego intelektualizmu, przesadnego polegania na wiedzy. Albowiem mądrość wyuczona, ze swą sztucznością i zadęciem, nie jest tą naturalną, dostępną wszystkim, dobroczynną wiezą, która prowadzi do prawdziwej mądrości. Dlatego właśnie przypisuje się Strzelcowi ekspansjonizm i kolonializm, a także dobre intencje, którymi, jak słusznie mówi przysłowie, piekło jest wybrukowane. Teraz staje się jasne, dlaczego dramat ósmej pracy Heraklesa rozgrywa się w Tracji, krainie skolonizowanej przez Greków, żądnych jej naturalnych bogactw. Tak więc, zadaniem Strzelca, podobnie jak centaura, jest połączenie głowy z resztą ciała, umysłu z mięśniami, pierwiastka męskiego z pierwiastkiem intelektualnym, a żeńskiego z intuicją. Człowiek często pada ofiarą niespokojnego umysłu, staje się nieopanowany i bardziej skłonny do odgrywania życia, niż przeżywania go, lub też wydany zostaje na łup szaleństwa uczuć i zmysłów, co również czyni go dzikim i nieposkromionym. Z tego powodu płeć czterech koni Diomedesa pozostanie dla nas na zawsze niejasna - mogły być równie dobrze kobyłami wyuzdanych zmysłów, jak i ogierami umysłowego szaleństwa, a jednak potrafią być również końmi połączonego umysłu i ciała.