Dziesiąta praca Heraklesa - znak Barana

[Obcy]

Woły Geriona i znak Barana

Posłuchajmy teraz jak Herakles, dzięki pomocy Heliosa (Słońca) i Okeanosa (Oceanu), których musiał zwyciężyć, zanim zostali jego sprzymierzeńcami, wykonał dziesiątą pracę. Gerion, gigantyczny potwór o trzech ciałach, wnuk Posejdona i Kalirei, której imię znaczyło ponoć „miły przepływ", córki Okeanosa, był królem Tartessus, starożytnego miasta położonego na terenie dzisiejszej Andaluzji, zniszczonego przez Fenicjan w 500 roku p.n.e. Gerion, zwany również krukiem, uchodził za największego siłacza na ziemi. Posiadał stado wspaniałych wołów, które budziło powszechną zawiść. Erysteusz rozkazał Heraklesowi je pojmać. Stada pilnował pasterz Eurytion - syn boga wojny Aresa, oraz dwugłowy pies, Ortros - brat Cerbera, stróża Hadesu, krainy zmarłych.
Aby wypełnić dziesiątą pracę Herakles musiał pokonać morze, domenę Okeanosa - syna Urana, boga Niebios, i Gai, bogini Ziemi - według mitologii greckiej symbolizującego pierwotne wody i kosmiczny przepływ, który nie ma początku ani końca. Pokonać Okeanosa można było tylko pucharem należącym do Heliosa, Słońca.
Nasz heros, chcąc zmusić go do pożyczenia pucharu, napiął łuk i wypuścił parę strzał w stronę Heliosa, póki ten nie zaczął błagać, by przestał. Herakles ustąpił i pokajał się przed bogiem, ten zaś, na dowód przebaczenia i na znak zgody, ofiarował mu złoty puchar do walki z Okeanosem.
Puchar miał kształt lilii wodnej i potrafił unosić się na powierzchni wody, więc Herakles postanowił przeprawić się na nim na wyspę Erytea. Jednak Okeanos wzburzył się tak bardzo, że puchar Heliosa nieomal wywrócił się, zatapiając Heraklesa. Ten, rozzłoszczony, skierował kilka strzał w ciało Tytana mórz, który, zlękniony, natychmiast uspokoił swe fale. Ledwie jednak Herakles postawił nogę na lądzie, został zaatakowany przez Ortrosa, którego pokonał swą maczugą. Eurytiona, pasterza Gerionowego stada, który przybiegł mu w sukurs, spotkał natychmiast podobny los. Następnie Herakles pojmał stado i zaczął się przygotowywać do opuszczenia wyspy. Tymczasem Gerion, który dowiedział się o najeździe Heraklesa i jego planach uprowadzenia wołów, wyzwał go na pojedynek. Nasz bohater pokonał go jednak zabójczą strzałą, która jednocześnie przeszyła wszystkie trzy ciała potwora.

Interpretacja dziesiątej pracy i analogie do znaku Barana

Zanim Herakles przystąpił do uprowadzenia stada Geriona, musiał pokonać Słońce i Ocean, czyli symbole dwóch elementarnych żywiołów: Ognia i Wody. Naszą uwagę powinien również zwrócić fakt, że chociaż w opowieści występują woły, a nie barany, jak moglibyśmy oczekiwać w związku ze znakiem Barana, mamy jednak niewątpliwie do czynienia z pasterzem i jego psem.
Jak wiemy, ostatni znak zodiaku jest znakiem wodnym. Jest to znak Ryb, który, zgodnie z porami roku i cyklami natury, przypada na czas, kiedy rzeki i strumienie wzbierają, niekiedy występując z brzegów. Jest to okres poprzedzający wiosenne zrównanie dnia z nocą, punkt astrologiczny, od którego zaczyna się wiosna, a wraz z nią znak Barana, pierwszy znak zodiaku, a przede wszystkim chwila, z którą dni stają się dłuższe, niż noce, a więc Ogień zaczyna górować.
Można więc powiedzieć, że są to dwa stadia, przez które przechodzi Herakles w drodze na Eryteę. Od Heliosa (Słońca, Ognia) dostaje złoty puchar, który pozwala mu zwyciężyć Okeanosa (Ocean, Wodę). Symbolicznie oznacza to, że pokonał emocjonalny zamęt, który może nas pochłonąć, obezwładnić i zgubić. Okeanos wzburzonymi falami usiłuje przewrócić złoty puchar w kształcie lilii wodnej - należy więc posłużyć się głową, rozbudzić energię i wewnętrzny ogień - są to wszystko cechy znaku Barana. Jak pamiętamy, Gerion był wnukiem Posejdona, boga mórz, i prawnukiem Okeanosa. Pochodził z rodu rządzonego przez Wodę. Herakles chce pozbawić Geriona jego stada, ponieważ olbrzym ten, przez sam fakt posiadania trzech głów i trzech ciał (a więc oddzielonych od siebie - umysłu, duszy i ciała), będąc we władzy, nazwijmy to, rodowych emocji, nie potrafi docenić stada, ani należycie go hodować.
Jak wiemy, nie ma wielkiej różnicy między bydłem a owcami, w tym sensie, że jedno i drugie dają się łatwo prowadzić, są uległe i potulne. Jednak byczek wymaga czegoś innego, by stać się dorosłym bykiem, a jagnię, by wyrosnąć na barana, a więc stać się własnym pasterzem i przewodnikiem, afirmować własną niezależność i indywidualność. Tak właśnie dzieje się z rośliną, która wychodzi z ziemi, czy pąkiem, który pęka na progu wiosny, gdy Słońce wchodzi w znak Barana, gwałtownie odcinając się od przeszłości. To właśnie ma miejsce, gdy Herakles porywa stado Geriona - zdobywa swoją tożsamość.