Magia roślin - Rozmaryn

[Obcy]

Rośliny magiczne i mityczne

Rozmaryn

Jego historia, cechy i właściwości

Rosmarinus, bo tak brzmi łacińska XV nazwa rośliny, to dosłownie „morska rosa". Swą nazwę zawdzięcza temu, że w starożytności, kiedy był bardzo ceniony, krzewił się obficie na brzegach Morza Śródziemnego. Rozmaryn jest niewielkim krzaczkiem, którego długie, proste pędy osiągają do metra wysokości; jego kwiaty mają piękną blado-niebieską lub fioletową barwę. Na całym Środkowym Wschodzie, a także w Egipcie, Grecji i Rzymie był bardzo ceniony za swe właściwości lecznicze, którym ludy starożytne przypisywały niekiedy cudowną moc. W późniejszych czasach arabscy lekarze, inspirowani dziełami medyków renesansu, produkowali olejek i esencję rozmarynową, znajdujące się w każdej apteczce XVII-wiecznej Francji. Wcześniej jednak, w średniowieczu, rozmaryn gościł już w większości ogrodów przyklasztornych. Choć trudno go nazwać panaceum czy cudownym zielem, jednak posiada niezwykłe zalety tonizujące - antyseptyczne i przeciwbólowe - a to wcale niemało. Napary z rozmarynu są skuteczne w przypadku bólów żołądka, a także migreny. W medycynie ludowej polecany jest nie tylko na zawroty głowy, ale jako zioło poprawiające pamięć. Liście rozmarynu utarte z oliwą stosuje się na porost włosów. Co więcej, kąpiele w wywarze z rozmarynu, najlepiej dzikiego, gdyż ma on silniejsze działanie, zaleca się chorym na anemię, w stanach zmęczenia, osłabienia czy wyczerpania fizycznego i umysłowego. Mniej znany jest fakt, że rozmaryn, podobnie jak wiele innych roślin, ma właściwości afrodyzjaku. Być może dlatego w starożytności palono go w trakcie ceremonii zaślubin. Później, już w XVII wieku, Marie de Rabutin-Chantal, księżna de Sevi-gny, zwierzała się w liście do swej córki Françoise: „to moja stała trucizna, zawsze noszę odrobinę w kieszeni". Księżna ma tu na myśli esencję rozmarynową, której zapach miał ponoć działać na układ nerwowy, pobudzając wydzielanie hormonów i narządy moczowo-płciowe, jednym słowem - prowokując podniecenie seksualne.

[krystyna7]

Rozmaryn występuje przede wszystkim na obszarach basenu Morza Śródziemnego i Morza Czarnego.
"Ros maris" po łacinie oznacza świeży powiew morza.
Wąskie, podobne do igieł liście rozmarynu mają orzeźwiający, kamforowy zapach.

Grecy i Rzymianie wierzyli, że to ziele miłości.
W średniowieczu przypisywano mu magiczną moc, miał przynosić szczęście
i pomagać w zachowaniu wiecznej młodości.
Jeszcze dziś ozdabia się nim, podobnie jak mirtem, ślubny wianek panny młodej
i bukiecik w butoniercie pana młodego.

Zawierają olejki cenione w kosmetyce i lecznictwie.
Wykorzystuje się je m.in. w przeciwbólowych plastrach i maściach.
Rozmaryn ułatwia też trawienie, wzmaga apetyt oraz poprawia krążenie krwi.
Cenną przyprawę stanowią świeże lub suszone liście rozmarynu o słodkawym zapachu
i lekko gorzkawym smaku.
Dodaje się ją do zup, sałatek, warzyw, dań mięsnych i rybnych, a także niektórych wędlin.
Stanowi ważny element przepisów kuchni bałkańskiej, włoskiej, francuskiej, hiszpańskiej.
Rozmaryn jest również składnikiem mieszanek leczniczych.
Zawiera olejki lotne, garbniki, gorczyce i żywice.
W małych dawkach pobudza apetyt, wzmacnia układ nerwowy,
działa żółciopędnie, bakteriobójczo i rozkurczowo.