Magia roślin - Herbata

[Obcy]

Rośliny magiczne i mityczne

Herbata

Jego historia, cechy i właściwości

Jak łatwo się domyślić nazwa herbaty - po angielsku tea, po niemiecku tee - ma korzeń azjatycki. Prawdopodobnie pochodzi od malajskiego słowa teh lub chińskiego t'e. Według starożytnych Chińczyków mityczny cesarz Szennong, słusznie zwany cesarz medykamentów, na początku trzeciego tysiąclecia p.n.e. miał ponoć przekazać swemu ludowi wiedzę o 365 roślinach leczniczych, a przy tym również o wzmacniających i rozweselających właściwościach liści herbaty. Co więcej, cesarz przekazał wiedzę o punktach akupunktury na ludzkim ciele. W pewnym sensie był ojcem medycyny chińskiej. W Europie herbata pojawiła się dopiero w połowie XVII wieku. Liście niektórych gatunków są owalne, innych ząbkowane lub szpiczaste; należą do azjatyckiego krzewu lub drzewa, które osiągają wysokość nawet ośmiu metrów. Jak wiemy, herbata podbiła natychmiast Wyspy Brytyjskie, a jej popularność po dziś dzień nie zmalała ani trochę. Oprócz delikatnego smaku, który bywa gorzkawy lub silnie aromatyczny, zależnie od miejsca zbiorów i składników mieszanki, Chińczycy cenili jej właściwości lecznicze, które odkryli wcześniej od europejskich botaników. Istnieją liczne odmiany herbaty, niektóre miesza się z kwiatami, jak na przykład herbatę jaśminową - dla uzyskania aromatu. Herbata ma właściwości moczopędne, tonizuje psychikę i nerwy, rozluźnia mięśnie, pomaga w oczyszczaniu organizmu z toksyn. Zawartość witaminy C, taniny i chlorofilu, czyni z herbaty skuteczny lek przeciw infekcjom. Jednak, podobnie jak kawa, a czasem nawet mocniej, herbata potrafi zakłócić sen i wprawić nas w nerwowe podniecenie. Nie powinniśmy więc pić jej wieczorem.

[krystyna7]

Droga herbaty
Ludzie zaczęli delektować się herbatą 3 tys. lat temu w Chinach.
Dziś pija się ją również z cytryną, mlekiem, przyprawami, a w Tybecie nawet z dodatkiem masła.
Herbatę dla Europy odkryli w początkach XVII wieku holenderscy i portugalscy kupcy,
prowadzący w tym czasie ożywiony handel na Dalekim Wschodzie.
W ładowniach żaglowców wraz z innymi cennymi towarami, takimi jak tkaniny jedwabne, przyprawy korzenne
czy porcelana, przemierzała pod okiem wytrawnych żeglarzy tysiące mil, z Chin do Europy,
aby po wielomiesięcznej podróży dotrzeć do portugalskich i holenderskich portów,
skąd ekspediowano ją dalej do Niemiec, Francji, Włoch oraz krajów bałtyckich.
Rosnące zainteresowanie egzotycznym towarem, a przede wszystkim znaczne zyski, jakie osiągali kupcy, spowodowały, że w połowie XVII wieku do dotychczasowych importerów dołączyła Angielska
Wschodnioindyjska Kompania Handlowa, która bardzo szybko zdominowała w Europie handel herbatą.

Anegdoty i przysłowia związane bezpośrednio z herbatą:
Jedną z głównych przyczyn powolnego rozpowszechniania się herbaty jako napoju w Europie było,
w pierwszym okresie, nieumiejętne obchodzenie się z nią.
W każdym prawie kraju istnieją więc różne żartobliwe anegdoty o przyrządzaniu herbaty.
Przypomnijmy anegdotę o angielskim marynarzu, który w podarunku przysłał swojej matce funt herbaty.
Matka, chcąc ugościć sąsiadki wykwintnym, zamorskim daniem, ugotowała w rondelku cały funt herbaty.
Następnie odlała gorzką, jej zdaniem niepotrzebną brązową wodę, a na talerz wyłożyła
wygotowane liście herbaty i polała je śmietanką.

W 1644 roku Kompania Wschodnioindyjska przysłała w darze królowi angielskiemu, jako wielką egzotyczną rzadkość, dwa funty herbaty, kupionej w Holendrów.
Na angielskim tronie panował wówczas Karol II Stuart, który poślubił rodowitą księżniczkę portugalską - Katarzynę Barganza.
Nowa królowa "wniosła" swojemu małżonkowi niezwykłe wiano - indyjskie miasto Bombaj i tamtejsze zwyczaje picia herbaty.
Te dwa wydarzenia zdecydowały o rozpowszechnieniu picia herbaty w Anglii i spowodowały,
że zwyczaj ten zaczął przenikaćdo wyższych sfer społeczeństwa w innych krajach europejskich.

Arcyksiężna Northumberland, wychowawczyni angielskiej królowej Wiktorii, uważał, że picie herbaty
oraz czytanie "Timesa", to ciężkie grzech młodych dziewcząt.
Dlatego też surowo zakazała swojej wychowance obydwu tych przyjemności.
Zaraz po koronacji na Królową w dniu 28 czerwca 1837r. królowa Wiktoria zażądała filiżanki herbaty
najnowszego wydania "Timesa".
Obydwa żądania zostały natychmiast spełnione, a wtedy Wiktoria powiedziała z uśmiechem: "
Oto jest wreszcie dowód, że rzeczywiście panuję."
Herbata, obok whisky, stała się ulubionym napojem tej królowej.

Cecil Rhodes, angielski premier:
Ostatnio byłem gościem barona Alfreda de Rotszylda w jego pałacyku miejskim przy Seamore Place.
Wczesnym rankiem pojawił się w mojej sypialni lokaj w liberii z olbrzymim wózkiem śniadaniowym
do obsługi gości w pokojach i zapytał:
"Czy życzy pan sobie herbaty, Sir, czy może świeżą brzoskwinię?".
Wybrałem herbatę, a wtedy padło pytanie:
"Chińską, indyjską czy cejlońską, Sir?"
Wybrałem herbatę indyjską i później nastąpił dalszy ciąg:
"Z cytryną, śmietanką czy mlekiem, Sir?"
Gdy zdecydowałem się na mleko, wtedy zapytano mnie o rasę krowy, od której miało pochodzić to mleko:
"Jersey, Hereford czy Shorthorn, Sir?"
Nigdy już więcej w życiu smakowała mi tak bardzo filiżanka herbaty jak wówczas; tutaj byłem rzeczywiście "Jego Wysokością Gościem".

Charles Lamb, znany smakosz herbaty:
Wiara w herbatę to wielka sztuka zakrywania piękna, by je odkrywać ponownie, i domyślania się, czegoś,
czego się nie ma odwagi ujawnić.
Jest to subtelna tajemnica, jak można śmiać się z samego siebie, dyskretnie, ale serdecznie,
a tym samym jest to najdoskonalsza recepta filozofów na wspaniałe samopoczucie.

Przysłowie kaukaskie:
Gdy masz dobrą żonę, barszcz i mocną herbatę, możesz być całkowicie zadowolony z życia.

Przysłowie francuskie:
Mężczyźni są jak herbata: przede wszystkim, muszą naciągnać...(albo - trzeba ich naciągnać -
zwrot idiomatyczny - przyp. tłum.)

Przysłowie chińskie:
Całowanie przypomina picie herbaty z sita - ani jednym, ani drugim nigdy się nie można nasycić.
i wiele innych ciekawostek herbacianych , na stronce
http://www.e-drinks.com.pl/herbata/

http://www.globtroter.pl/globbaza/photo/TAJ_54923.jpg
plantacja herbaty Malezja
http://adamczewski.blog.polityka.pl/wp-c...rbatka.jpg
Na plantacji herbaty w Chinach
http://lh5.ggpht.com/_yub3AMeB9B0/SdTiTO...rbata2.jpg
Azory to portugalskie wyspy na środkowym Atlantyku.
Ze względu na swój mikroklimat ( podobna temperatura większą cześć roku i dużo wilgoci )
jest to jedyne miejsce w Europie, gdzie uprawia się herbatę.

inne ciekawe stronki o herbacie....
http://www.czajna.pl/
http://www.stylikomfort.pl/warto_wiedzie...rbaty.html
http://herbata.webm.pl/
http://www.teejanowicz.pl/?lng=en&id=site&idt=39

[krystyna7]

Jeszcze troszeczkę o herbacie w klimatach japońskich......
Ceremonia parzenia herbaty, picia, ...to jeszcze nie wszystko....
poczytajcie o ogrodach herbaty, o specjalnych pomieszczeniach dla gosci...
http://leit.ru/modules.php?name=Pages&pa...e&pid=1450

[krystyna7]

Birmańska herbata ślubna.
Herbata opanowała świat, nie ma kraju czy kultury, gdzie nie byłaby znana.
Czasami wręcz dookoła kształtuje ona lokalną obyczajowość, kreując specyficzny, herbaciany 'savoir vivre'.
Przodują w tym kraje azjatyckie.
Birmańczycy delektują się herbacianymi piklami czy marynatą.
Herbaciane liście, które nazywane bywają 'boskimi liśćmi', wkłada się do słoja lub garnka,
przekładając obficie różnymi owocami, upakowuje się dokładnie i szczelnie zamyka.
Przez tydzień lub dwa mieszanka ta fermentuje.
Przed podaniem do stołu dodaje się oliwy, posypuje sproszkowanymi krewetkami, uzupełnia
smażonym czosnkiem, prażonymi orzeszkami ziemnymi, plasterkami smażonego orzecha kokosowego, prażonym grochem.
Ta birmańska herbata to nie tylko bardzo pożywne i zdrowe danie, ale także ważny element
w tamtejszej obyczajowości.
Swego czasu uważano, że małżeństwo zostało zawarte i usankcjonowane
tylko po spożyciu przez narzeczonych herbacianych pikli, i to koniecznie z jednego talerza.
http://www.antoranz.net/CURIOSA/ZBIOR3/C...slubna.HTM