Magia roślin - Werbena

[Obcy]

Rośliny magiczne i mityczne

Werbena

Jego historia, cechy i właściwości

Łacińska nazwa werbeny verbenae, oznaczała wieniec z liści oliwnych, wawrzynu, gałązek werbeny i mirtu, który rzymscy kapłani nosili na głowie podczas rytualnych ofiar składanych bogom. W wieńcach nie używano jednak werbeny, która była uważana przez przodków za święte ziele i stosowana - w formie nalewki do okładów na wrzody i rany - lecz jej odmianę zwaną słodką werbeną łub citronella. Roślina ta została sprowadzona przez konkwistadorów hiszpańskich w XVIII wieku i rośnie w naszych ogrodach do dziś. Wydziela słodko-kwaskowaty zapach przypominający cytrynę. O ile werbena Greków i Rzymian posiadała moc odpędzania złych duchów, a wiele lat później średniowieczni czarnoksiężnicy robili z niej maści i wywary, o tyle miała bardzo niewielkie działanie lecznicze. Słodka werbena natomiast, czyli citronella, została szybko zaanektowana przez XVIII-wiecznych farmaceutów. Współcześnie uznajemy jej właściwości ułatwiające trawienie, energetyzujące, rozkurczowe, uspokajające i przeciwbólowe. Napar z werbeny nosił nazwę arabskiej herbatki, gdyż zwykło się go pijać po posiłkach w północnej Afryce, aby wspomóc układ pokarmowy i zapewnić sobie spokojny sen. Natomiast „świętą werbenę" Grecy przypisywali Afrodycie. Wierzyli, niebezpodstawnie, że jest afrodyzjakiem. Gdy doprawiali wino jej kwiatem, mieli zapewne inne cele niż tylko pobudzenie układu pokarmowego.

[krystyna7]

http://img690.imageshack.us/img690/372/58313966.png
Werbena lekarska, pospolita
Verbena officinalis
rodzina : Werbenowate (Verbenaceae)
Bylina (mrozoodporna).
Wysokość : 30 - 100 cm.
Łodyga: czterokanciasta o szorstkich brzegach.
Kwitnienie : czerwiec-sierpień, kwiaty zgrupowane w nitkowaty kłos.
Kwiaty są bardzo drobne, choć u odmian uprawnych (uprawiana w celach zdobniczych
dość duże i urokliwe.
Liście dolne jajowate, środkowe 3 - dzielne.
Uprawa może odbywać się w domu, ale dzikie odmiany nie są zbytnio urodziwe
(uprawne natomiast mają ograniczoną wartość leczniczą lub żadną).
Do uprawy należy wybrać miejsce jasne, ale nie słoneczne, gleba może być dosyć uboga,
ale musi być lekka i przeschnięta.
Roślina nie znosi przelewania, stąd też zaleca się skromne podlewanie.
Rozmnażanie jest tylko generatywne (czyli z nasion) i odbywa się w marcu,
a najlepiej w pierwszych dniach kwietnia.
Zbiór (czyli wycięcie całej rośliny) następuje w szczytowej fazie kwitnienia i suszy.
W lecznictwie stosuje się ziele, czyli całą roślinę.
Ziele zawiera śluz, kumarynę (stąd przy suszeniu roznosi się miły zapach siana),
glikozyd werbalinę i substancje goryczowe.
Werbenę, zwaną w niektórych regionach witułką, stosuje się jako środek wykrztuśny,
uspokajający, ściągający, przeciwzakrzepowy i przeciwgorączkowy.
Kto ma kłopoty z siusianiem niech pije werbenę.
Także zmęczonym oczom ( i ”zmęczonym” mężom) dobrze zrobi napar z werbeny
(dobrze wpływa na potencję).
Jedyny szkopuł, to groźba przedawkowania, a więc z umiarem.
http://palmiarnia.republika.pl/werbena.htm