Magia roślin - Chinina

[Obcy]

Rośliny magiczne i mityczne

Chinina

Jego historia, cechy i właściwości

Oto jesteśmy znowu w głębi Ameryki Południowej, w Andach, krainie Inków, obecnym Peru. Z drzewa gatunku rubiaces będziemy zbierać nie jego owoce, pełne płaskich nasion, ale korę, a właściwie „korę kory", kina-kina, jak nazywają ją Indianie. Zawiera ona alkaloidy - najpotężniejszy i najbardziej znany to chinina. W postaci sproszkowanej odgrywała ona rolę ważnego panaceum w siedemnastowiecznej Europie, w której powszechnie wówczas chorowano, głównie za sprawą swoich lekarzy, jak trafnie zakpił Molier. Tę właśnie korę siedemnastowieczni pisarze i komedianci nazwali środkiem uniwersalnym. Faktycznie, wydawał się być cudownym lekiem. Odkryta w roku 1820, zsyntetyzowana w 1945 roku, chinina używana była jako środek przeciwgorączkowy i antyseptyczny. W czasach kolonializmu Europejczycy nie przeżyliby w tropikach bez chininy, która w przypadkach malarii czyniła cuda. Chinina zresztą od dawna była używana przez Inków i ich przodków. Znali oni jej właściwości tonizujące, wspomagające trawienie, anty-septyczne i przeciwgorączkowe. Ludwik XIV zapłacił ponoć fortunę za dostawę tego cudownego proszku angielskiemu arystokracie Karolowi Talbot, księciu Shrewsbury. Króla Francji przekonał bowiem jego nadworny lekarz, pracujący jednocześnie w Miejskim Szpitalu dla Ubogich w Paryżu, że jest to panaceum na każdą chorobę.