Symbole - Lotos i róża

[Obcy]

Symbole uniwersalne

Lotos i róża

Mistyczne, erotyczne, boskie kwiaty miłości - lotos i róża - symbolizują najcenniejsze dobra
człowieka - ducha i serce.

LOTOS

Egipcjanie uwielbiali kwiaty, wszelkie rośliny i drzewa. W starożytnym Egipcie kwiatami obdarowywano zarówno żywych, jak i zmarłych. Ceniono fiolek, mak, chryzantemę, ostróżkę, irys, jaśmin. Jednak najbardziej zaszczytne miejsce przyznawano błękitnemu i białemu lotosowi. Jako najpiękniejszy spośród wodnych lilii, był kwiatem świętym. To właśnie w jego kielichu, jak głosi egipska mitologia, zrodził się pierwotny, nieśmiertelny wąż Neheb-Kau, będący źródłem ka, całej, witalnej energii Ziemi. Zamieszkiwał on w Nun - Pierwotnym Oceanie, skąd pochodzi wszelkie życie.
Według innego egipskiego wierzenia to właśnie lotos powoduje, że Słońce rano wstaje i rozpoczyna swoją wędrówkę, dlatego bezprawne, samowolne zerwanie kwiatu lotosu, może ściągnąć okrutną karę. Ten święty kwiat, który rozchylając swe płatki każdego ranka dawał Słońcu nowe życie, wiązano z żeńskimi organami płciowymi, a także z powtarzającym się cyklem narodzin i odrodzenia.
Dziś znany jest pod gatunkową nazwą Nymphaea, oznaczającą białoróżową lub biało błękitną wodną roślinę z długimi liśćmi, wydającą słodki, anyżkowy zapach. Duże kwiaty mają szeroko rozłożone płatki.
Kwiat ten był uznawany za święty także w Indiach i Chinach. Chińczycy również utożsamiali kwiat lotosu albo złoty lotos z kobiecymi organami płciowymi i najdoskonalszą mądrością, zaradnością, bogactwem, obopólnym zadowoleniem i życiem wiecznym.
W Indiach Padma. sanskrycka nazwa lotosu, jest symbolem czakr. Padma oznacza też doskonałe piękno i boskość. Brahma, w panteonie hinduskim Bóg stworzyciel, oraz Winszu jego ziemski przedstawiciel. Syn Słońca. a czy, dosłownie, Ten, Który Działa, często w ikonografii hinduskiej bywa przedstawiany jako siedzący na lotosie. Lotos jest również tronem Buddy. Padmd-sutra, czyli Ścieżka Lotosowa, uchodzi w doktrynie buddyjskiej za tekst źródłowy. Ojciec buddyzmu tybetańskiego, żyjący w VIII wieku, nosił imię Padma-sambhawa, czyli Zrodzony z Lotosu.

Padmasana, czyli pozycja lotosu

Jest to bez wątpienia jedna z najbardziej znanych pozycji hatha--jogi. Uważa się, że sprzyja ona medytacji. Jeżeli jednak nie jest praktykowana od wczesnego dzieciństwa, jak to ma często miejsce w Indiach, trzeba do niej podchodzić niezwykle ostrożnie. Wymaga bowiem dużego rozciągnięcia mięśni i zgięcia kolan, które u mieszkańców Zachodu często są dość słabe. Jeśli chcesz przyjąć tę pozycję, to usiądź, połóż lewą stopę na prawym udzie, a prawą na lewym. Potem skrzyżuj ręce za plecami i chwyć lewy wielki palec stopy lewą ręką, a prawy wielki palec - ręką prawą. Przyciągnij podbródek do piersi i skieruj oczy na czubek nosa. Przyjmując tę pozycję wdychaj powietrze nosem, a używając przepony - wydychaj ustami, wypierając powietrze z żołądka i płuc.

RÓŻA

Róża jest lotosem Zachodu i jej właśnie przypisuje się wszystkie znaczenia symboliczne związane w Egipcie i Azji z lotosem. Jest więc symbolem narodzin i odrodzenia, zmartwychwstania i życia wiecznego, przemijania i kruchości, doskonałości i miłości.
Niezwykle wysoko cenili różę Grecy. Swą nazwę wyspa Rodos zawdzięcza różom, gdzie hodowane były wraz z rododendronami i oleandrami (róża po grecku to rhodon). Różana esencja była jednym z najdroższych pachnideł Arabii.
Różę wiatrów, początkowo wskazującą cztery strony świata, z czasem zaczęto rysować w kształcie trzydziesto-dwuramiennej gwiazdy, odpowiadającej trzydziestu dwu punktom żeglarskiego kompasu. Kojarzy się również z ośmioma płatkami lotosu. Tradycja chrześcijańska przypisuje różę - będącą symbolem kobiecego piękna, czystości i zdrowia - Matce Boskiej. Różańcem, inaczej rosarium, symbolizującym wieniec róż, zdobiono statuetki Matki Boskiej. Z czasem różaniec zaczęto łączyć z modlitwą odmawianą tak, jak w innej części świata hinduscy i buddyjscy mnisi recytują swoje mantry, teksty i liturgiczne hymny, stanowiące element medytacji. Nie wszyscy wiedzą, że róża jerychońska, kwiat namiętności. ' małą rośliną pochodzącą z Syrii co ciekawe nawet gdy sprawia
wrażenie zupełnie zwiędłej, po włożeniu do wody ponownie rozkwita. Ta wrażliwość sprawia, że zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie była bohaterką wielu legend, w których występuje jako cudowny kwiat; później jej atrybuty zaczęto przypisywać zwykłej róży.
Nie ulega wątpliwości że liczne gatunki róż zostały przywiezione do Europy w XII wieku przez krzyżowców wracających ze swych wypraw. Tak więc słynna róża prowansalska we Francji, której uprawa rozpowszechniła się zwłaszcza w Szampanii, pochodziła w rzeczywistości z Damaszku.
Wiadomo, że już w pierwszych trzech wiekach naszej ery greccy lekarze: Dioskorides, Galen i Teofastus hodowali róże zarówno dla ich piękna i zapachu, jak i leczniczych właściwości. Napar z płatków róży od wczesnej starożytności znany był ze swych dobroczynnych właściwości, jako remedium na wiele chorób i przypadłości, m.in. na odtruwanie organizmu z toksyn, na ból gardła i słabą wydolność płuc. zaś woda różana uchodziła za magiczny specyfik, który pielęgnuje i wygładza skórę. Dlatego nazwano ją wodą życia.