Aureola i aura

[Obcy]

Aureola i aura

Aureola i aura, choć sprawiają wrażenie, jakby pochodziły z podobnych, czy wręcz identycznych wyobrażeń, w rzeczywistości są dwoma odrębnymi zjawiskami.

Rozróżnienie między wyrazami „aureola" i „aura" wzięło się z faktu, że mimo podobnego brzmienia oba słowa, opisujące zresztą zbliżone zjawiska, nie posiadają wspólnej etymologii.

AUREOLA, SYMBOL BOSKIEJ CHWAŁY I DUCHOWEGO ŚWIATŁA

„Aureola" powstała ze zbitki łacińskich słów aurea coronna, jak nazywano złoty wieniec noszony przez starożytnych, zwłaszcza Hebrajczyków, którzy używali wieńców w rytuałach agrarnych na rzecz pomyślnych zbiorów. Fakt ten jest wystarczająco niezwykły, by poświęcić mu nieco uwagi. Hebrajczycy bowiem rzadko prowadzili osiadły tryb życia i nie zaj-
mowali się rolą, zwykle parając się pasterstwem, hodowlą i zbieractwem. W Grecji natomiast, w obrzędach dionizyjskich na cześć pijaństwa i innych dobrodziejstw wina i winorośli, kapłani nosili wieńce z mirtu. Jak wiadomo, w późniejszych czasach cesarzowe rzymscy zdobili głowy wieńcami z liści laurowych, cyzelowanymi z najszlachetniejszego złota. Na przecięciu religii żydowskiej i rzymskiej pojawił się Jeszua, późniejszy Jezus, a następnie Chrystus, który z kolei, jak głosi Ewangelia, nosił wieniec cierniowy, a aurea coronna, a więc złoty wieniec, stopniowo stawał się aureus, czyli „szczerozłotą opaską", następnie aurea, czyli koloru złotego, wreszcie aureolą, którą po francusku pisało się w XIII wieku
zgodnie z wymową oreole, zanim w XIV wieku stała się auriole, aby od XV wieku funkcjonować w przyjętej współcześnie pisowni, jako aureole.
Jak wiadomo, aureola oznaczała otoczkę złocistego światła, najczęściej przedstawianego w malarstwie chrześcijańskim w postaci złotej korony lub złotego kręgu, okalającego głowy Jezusa, Matki Boskiej, świętych i aniołów.
Otoczka ta symbolizowała boską chwałę i duchowe światło, czyli to, co najbardziej wzniosłe, szlachetne i czyste w ludzkiej duszy. Dla chrześcijan inspiracją była uważna lektura Starego Testamentu, zwłaszcza tekstów Księgi Wyjścia {Księga Wyjścia, 16, 10; 28, 16; 34, 29-35), w której znajdują się wzmianki o tym, że głowy Mojżesza i Aarona otaczał wieniec chwały, złoty diadem, czy kwiatoń z czystego złota, lub o twarzy Mojżesza, którego skóra promieniała po tym, jak ujrzał krzew ognisty na górze Synaj. W Grecji, na długo przed pojawieniem się chrześcijaństwa, bogowie olimpijscy przedstawiani byli z aureolami, czy, ściślej rzecz biorąc, w poświacie wokół głowy lub wieńcach ze złota i światła, zwłaszcza na mozaikach, które pokazywały Heliosa, bóstwo Słońca, ale również Apolla na jego złocistym rydwanie, także boga solarnego, lecz o ludzkiej naturze, oraz, rzecz jasna, Zeusa, najwyższego boga Olimpu. Tak więc od VI wieku naszej ery w imperium chrześcijańskim, rodzącym się z popiołów Cesarstwa Rzymskiego, aniołowie i święci mieli aureolę, która stała się regułą kanoniczną. Musieli się jej podporządkować wszyscy malarze płócien i fresków religijnych.

AURA, CIAŁO SUBTELNE BĄDŹ CIAŁO ASTRALNE

Etymologiczne pochodzenie słowa „aura" nadal pozostawia wątpliwości. Sądzi się jednak, że wywodzi się z greckiego aer - powietrze, obecnego w takich słowach jak aeroplan, czy aeronauta.
Aura wydaje się wykazywać pokrewieństwa z powietrzem, wiatrem, atmosferą. Zjawisko aury, znanej od najdawniejszej starożytności, zyskało
popularność dzięki licznym towarzystwom ezoterycznym, które zaczęły się tworzyć w XIX-wiecznej Europie; przez aurę rozumiano świetlistą powłokę otaczającą ciało fizyczne, widoczną wyłącznie przez wtajemniczonych. O istnieniu takiej otoczki wiedziano już w starożytności i epoce chrześcijańskiej. Należy jednak rozróżnić rodzaje aury, które mają odmienne znaczenia: - pierwszy, postrzegany przez ludzi mających wielką psychiczną receptywność na wibracje oraz ciepło emitowane przez ciało i wydzielające mniej lub bardziej jasną otoczkę wokół niego. Jest to ciało eteryczne, złożone z czterech subtelnych eterów, które odgrywają jakąś rolę lub wywierają wpływy na wszelkie organiczne i wewnętrzne funkcje ciała ludzkiego , drugi rodzaj przedstawiany jest w postaci poświaty otaczającej ludzkie ciało, tym razem jednak w kształcie migdała, zwanej mandorla (włoska mandorla jest przekształceniem amandoli, czyli „migdała", pochodzącego z kolei od greckiego amugdale, czyli „migdałki"). W średniowiecznej Europie Chrystus często przedstawiany był we wnętrzu mandorli. Jest ona symbolem ciała astralnego, na temat którego wiele atramentu spłynęło z piór rozmaitych szarlatanów utrzymujących, że pozwoliło im ono przenieść się z Ziemi do innych światów, nawiązać kontakt z pozaziemskimi istotami o zdecydowanie wyższym niż nasz poziomie cywilizacji, czy wręcz z bogiem we własnej osobie. Tymczasem ciało astralne, o którym, pod różnymi nazwami, wzmiankują pisma wszelkich starożytnych cywilizacji, jest po prostu owalną powłoką otaczającą ludzkie ciało. Jak słusznie zauważyła, używając innych słów, Annick de Souzenelle (De l'Arbre de Vie au schéma corporel ou le symbolisme du corps humain, Éditions Robert Dumas, 1974), mandorla, migdał o zdobionym brzegu, symbolizuje owoc światła boskiego i duchowego. Właśnie pod postacią migdała, czy mandorli, przedstawia się często Trzecie Oko otwierające się na światło prawdy. Aura i mandorla byłyby więc tym samym.