Mityczna legenda o Apkallu

[Obcy]

Mityczna legenda o Apkallu

Czy narodziny cywilizacji były okazją do stworzenia legendy mitycznej, czy może powstała ona wskutek okoliczności historycznych, nieznanych w tamtej epoce, a więc przypisywanych mocom nadprzyrodzonym?

Obecnie - a sytuacja ta dotyczy całej nauki od co najmniej dwóch stuleci - historia żąda dowodów w postaci reliktów materialnych, ale również możliwie najbardziej wiarygodnych świadectw. Dowody stały się teraz obowiązującym wymogiem, przepustką do historii, do tego stopnia, że w tej dziedzinie od dawna przestały liczyć się tezy, teorie i jakiekolwiek spekulacje. Rozwój biochemii i fizyki pozwala historykom odróżnić prawdę od fałszu, autentyczne postaci od fikcyjnych. Czytając komentarze i przypisy do dowolnego tłumaczenia Herodota, uchodzącego za „ojca" historyków, zauważamy, że nie wystarczy już lektura jego dzieła i spojrzenie na świat przez pryzmat obszernego poematu, który powstał w V wieku p.n.e. Nie tylko zaczęliśmy podważać prawdziwość i autentyczność wywodów Herodota, ale również zachowujemy się tak, jakbyśmy lepiej od niego znali tamtą epokę. Trudno jednak powstrzymać się od myśli, że im bardziej człowiek pragnie mieć rację, tym bardziej gotów jest naginać prawdę do realizmu i prawdopodobieństwa, skłonny jest siebie i innych zamykać w ciasnych, przypadkowych granicach, które w ostatecznym rozrachunku wypaczają prawdę, czyli autentyzm faktów. Nie powinniśmy bowiem nigdy zapominać, że fakty, kwalifikowane jako historyczne, są efektem działań kobiet i mężczyzn, od zarania dziejów rozdzieranych sprzecznościami wskutek uczuć, które mogły być z gruntu odmienne od uczuć dostępnych nam współcześnie. Co więcej, właśnie historia uczy nas, że nasze wyobrażenia o niej i nadawane jej interpretacje różnią się, zależnie od mentalności i epoki. Co się tyczy prawdy, wiemy jak bardzo jest płynna; jak się potocznie uważa: co człowiek, to inna prawda.

SUMEROWIE, CZYLI MĘDRCY, KTÓRZY WYSZLI Z MORZA

Tak więc oprócz faktów historycznych, na które są niezbite, materialne dowody, istnieją również legendy mityczne. Na ich temat nie mamy żadnych namacalnych, nieodpartych dowodów. Należy do nich podchodzić ostrożnie. Bezpieczniej jest brać je za czysty wytwór wyobraźni naszych przodków, ich potrzebę znalezienia wspólnego pochodzenia, poczucia zbiorowej więzi, elementów leżących również u podłoża pojęcia religii, które zrobiło ewidentną furorę w historii ludzkości i które bez wątpienia nie powiedziało jeszcze swojego ostatniego słowa.
Jedną z takich legend jest mezopotamska legenda o Apkallu, różniąca się diametralnie od legend, które przyciągały uwagę w XX wieku fantazją i oryginalnością spekulacji, dotyczącą prawdopodobnego pozaziemskiego pochodzenia ludzkości. Po dziś dzień niektórzy dopatrują się w starożytnych budowlach neolitycznych pozostałości i śladów, pozostawionych przez przybyszów z innych światów, bez wątpienia bardziej inteligentnych i oświeconych od ludzkich istot, które w kontakcie z nimi mają szansę rozwoju.
Apkallu byli więc dla Akadyjczyków praprzodkami i mędrcami, którzy u zarania cywilizacji wyszli z morza, by nauczyć ludzi nauki, rzemiosła, życia społecznego, a przede wszystkim rolnictwa, nawadniania i pisma. Faktem jest, że nie wiemy nic o pochodzeniu Sumerów, którzy przed Akadyjczykami zamieszkiwali Mezopotamię. Ich nazwa sugerowałaby związki z morzem (po francusku la mer - morze), które mogło być ich miejscem pochodzenia. Nie sposób jednak urodzić się i spędzić całe życie na morzu.

SIEDMIU APKALLU: ZAGADKA HISTORYCZNA, CZY LEGENDA MITYCZNA

Kim byli więc owi Apkallu, twórcy jednej z największych cywilizacji antycznych, która, pospołu z Egiptem, miała wpływać przez tysiąclecia na wszystkie kultury świata? Nikt nie wie. Jeśli wierzyć legendzie mitycznej, Apkallu, przodkowie Sumerów, byli inteligentnymi, oświeconymi istotami, znającymi techniki rolne, irygacje i zapewne podstawy pisma. Skąd jednak pochodzili? Jak mogli rozwinąć się tak dalece, nie pozostawiając żadnego dowodu istnienia, czy choćby chwilowej wizyty? Czy istnieli naprawdę, czy też byli wytworem wyobraźni kogoś, kto miał wizję konieczności zorganizowania świata, aby zjednoczyć umysły, plemiona, ludzi? Jeśli bowiem wierzyć legendzie, Apkallu, „strażników poziomów Nieba i Ziemi", było siedmiu, podobnie jak siedmiu było bogów-planet w Mezopotamii; z pewnością nie jest to przypadek. Największym spośród siedmiu Mędrców, którzy przynieśli cywilizację do Mezopotamii, był Oannes, sumeryjski U-An, akadyjski Um-Amu którego legenda, zwłaszcza reacjonowana przez Beroza w III wieku p.n.e., opisuje jako hybrydę, pół--człowieka, pół-rybę, w pewnym sensie człowieko-rybę, który spędzał noce w głębinach wód, zaś dnie pośród ludzi, którym przekazywał swoją wiedzę.
Beroz - jak pamiętamy, kapłan chaldejski, astrolog i historyk informuje nas również, że Oannes zdradził ludziom sekrety stworzenia świata i rozwoju ludzkości i uczył ich nauki i techniki, które umożliwiły cywilizację, a mianowicie rolnictwa, irygacji, sadownictwa, budowy domów, systemów miar, ale również kodów, reguł społecznych, pisma i sztuki.