Tajemnica Świętego Graala

[Obcy]

Tajemnica Świętego Graala

Istnieje wiele interpretacji tego czym jest Święty Graal. Według niektórych to kielich lub naczynie użyte podczas Ostatniej Wieczerzy przez Chrystusa i jego uczniów. Według innych to kielich, do którego Józef z Arymatei zebrał krew Chrystusa w czasie jego ukrzyżowania. Niektórzy są zaś przekonani, że w istocie nie chodzi tu o fizyczny przedmiot lecz o duchowe poszukiwania. Cokolwiek to jest, czy mogło rzeczywiście przetrwać dwa tysiące lat?

---

   

Święty Graal, kielich do którego Józef z Arymatei zbierał krew z przebitego boku Chrystusa. Puchar ten połączony był z Jezusem, pił z niego podczas ostatniej wieczerzy.

---

Od wieków fascynuje historyków, pisarzy, artystów i poszukiwaczy skarbów, a umieszczenie go w tytule swojego dzieła to gwarantowany komercyjny sukces. Czym naprawdę jest Święty Graal?

Już pochodzenie samego słowa rodzi dyskusję i budzi wątpliwości. Jedni twierdzą, że jego źródłem jest łacińskie słowo gradus, czyli „stopień”, co może oznaczać praktycznie wszystko. Stopień oświecenia w dążeniu do przyjęcia wiedzy, która dawałaby moc równą boskiej, albo stopień wtajemniczenia w jakimś sekretnym spisku, a według tradycji hinduskiej, jeden ze stopni w dążeniu do nirwany. Według „Słownika mitów i tradycji kultury”, gral pochodzi od starofrancuskiego graduale i oznacza kielich lub naczynie, a jeśli wierzyć Michaelowi Baigentowi i Richardowi Leightowi to w zwrocie San Graal (Święty Graal) można dostrzec określenie Sang Real, czyli Królewska Krew.

Badając tę tajemnicę nie należy pytać, czym jest Święty Graal, lecz czym może być. Otóż odpowiedzi jest tyle ilu jej poszukiwaczy. Najbardziej współczesna, a zarazem wątpliwa teoria, głoszona przez poszukiwaczy UFO, mówi, że Święty Graal jest kodem, który umożliwia kontakt z „obcymi”. Może też być materiałem radioaktywnym, co według zwolenników tej hipotezy, jest udokumentowane w różnych opisach jego właściwości. Osoby niegodne, które przebywały w pobliżu Graala zapadały na dziwną chorobę i umierały w mękach, a jego jasne światło miało świadczyć o promieniowaniu. Faktem jest też, że przy SS, na polecenie Hitlera, został utworzony specjalny wydział – Ahnenerbe („Dziedzictwo”), który zajmował się poszukiwaniem magicznych przedmiotów. Między innymi Świętego Graala. Niektórzy tłumaczyli to możliwością wykorzystania go jako Wunderwaffe, czyli specjalnej broni, która miała doprowadzić Rzeszę do zwycięstwa.

Bardziej prawdopodobne i lepiej udokumentowane teorie wskazują na związek Świętego Graala z Jezusem. Jednak ciekawe jest, że pierwszy znany tekst, w którym pojawia się Graal, datowany jest dopiero na dwunasty wiek. Są to przygody rycerza Percewala opisane przez Chretiena de Troyes. Święty Graal pojawia się tam tylko raz. Ma postać złotego, wysadzanego diamentami naczynia niesionego przez orszak królewski. Chretien nie próbuje nawet wyjaśnić, czym w jego opowieści jest ów Graal, ani skąd pochodzi. Swoim romansem daje jednak początek tajemniczej tematyce, która aktualna jest aż do dzisiaj. Pierwszym dziełem, które jednoznacznie definiuje Świętego Graala jest trzynastowieczna opowieść Roberta de Boron o Józefie z Arymatei. Według tej wersji, Graal jest kielichem, z którego Jezus korzystał podczas ostatniej wieczerzy, a do którego później Józef zebrał kilka kropli krwi konającego Chrystusa. Kiedy Żydzi odkryli, że w grobie nie ma ciała, Józef został oskarżony o ukrycie go i wtrącony do więzienia. Tam ukazał mu się zmartwychwstały Jezus i zwrócił Józefowi kielich zabrany przez Żydów, wydając polecenie, aby został strażnikiem tej świętej relikwii. Odmienny opis przedstawił w trzynastym wieku Wolfram von Eschenbach, definiując Świętego Graala jako magiczny kamień, za pomocą którego Bóg wygonił z nieba nieposłusznych aniołów. Kamień miał być szmaragdem, pochodzącym z diademu Lucyfera, który spadł na ziemię w momencie upadku archanioła.

Najbardziej kontrowersyjną hipotezą jest uznawanie tajemnicy Świętego Graala za tajemnicę potomstwa Jezusa i Marii Magdaleny. Teorii tej, jak nie trudno się domyślić, zdecydowanie zaprzecza Kościół. Jej zwolennicy wskazują na pierwszą chrześcijańską dynastię wśród Franków – Merowingów, która utrzymywała, że jej ród wywodzi się od potomka Chrystusa i Marii Magdaleny. W tym przypadku kielich z krwią Jezusa miał oznaczać właśnie Marię Magdalenę, która w swoim łonie nosiła potomka Proroka. Merowingowie przywiązywali duża wagę do zachowania czystości swojej krwi. Obawiając się wygaśnięcia dynastii żyli w zakazanej wówczas poligamii. Aby strzec tajemnicy Świętego Graala, jeden z potomków dynastii w 1090 roku utworzył Zakon Syjonu, a niecałe trzydzieści lat później jego zbrojne ramię – Templariuszy. Na czele zakonu stali między innymi Leonardo da Vinci, Issac Newton, Victor Hugo. Informację potwierdzającą dalsze jego istnienie można odnaleźć w dokumentach z 1956 roku, w których zgłoszono funkcjonowanie takiej organizacji. Natomiast w 1981 roku, na zjeździe w Blois, mistrzem zakonu został Pierre Plantard – potomek merowińskiego króla. Twierdzi on, że zakon jest w posiadaniu zagubionego skarbu ze Świątyni Jerozolimskiej, ograbionej w 70 roku przez legiony Tytusa. Skarb ten ma wartość duchową, której ujawnienie mogłoby doprowadzić do drastycznych zmian społecznych. Zwolennicy tej hipotezy wierzą, że Zakon Syjonu do dziś stoi na straży żyjących potomków Jezusa, ochraniając ich przed zdemaskowaniem, co mogło by znacząco wpłynąć na losy kościoła katolickiego. Zwłaszcza, że niektórzy sympatycy takiej teorii, Świętego Graala rozumieją jako dokumenty w postaci ewangelii, które nie zostały zawarte w Biblii, a które potwierdzają przypuszczenia, iż Jezus wcale nie zginął na krzyżu, a z Marią Magdaleną posiadał liczne potomstwo.

Niektórzy duchowni uważają, że Graal jest symbolem nie posiadającym materialnego odpowiednika. Ideą, do której każdy z nas dąży, starając się rozwijać tak, aby być w końcu godnym ujrzenia swojego ideału, czyli Boga. Nie trudno też znaleźć zdecydowanych sceptyków. Montaigne mawiał, że są to tylko bajeczki niegodne myślącego człowieka. Inni, że Święty Graal jest zwykłą legendą i fikcją literacką nie mającą żadnego potwierdzenia w faktach historycznych, a jedynie pojawiającą się w dziełach literackich.

Faktem jest jednak, że ten tajemniczy temat w literaturze jest jednym z nielicznych, które potrafią wywołać tyle emocji i poruszyć tak mocno ludzką wyobraźnię. Święty Graal bowiem zachęca do naukowych dyskusji i dociekań początków jego legendy, inspiruje twórców filmowych i pisarzy. Zmusza nawet, wzorem Rycerzy Okrągłego Stołu, do realnych wypraw po zaginiony przedmiot. Dlatego mam wrażenie, że im dłużej Graal pozostanie tylko niewyjaśnioną tajemnicą, tym lepiej dla niego.

http://www.opowiadania.pl

---

Kod świętego Graala odczytany?

Graal, według tradycji, jest kielichem, z którego Jezus Chrystus pił wino podczas Ostatniej Wieczerzy, zaś Józef z Arymatei zbierał do niego krew cieknącą z ran Chrystusa. Miejsce ukrycia Graala owiane jest ścisłą tajemnicą.
Całkiem niedawno, pod koniec listopada 2004 roku, para brytyjskich kryptologów, Oliver i Sheila Lawnowie, ogłosiła, iż udało im się odczytać kod wiodący do Graala, wyryty na pomniku pasterza w Shoughborough, w hrabstwie Staffordshire.

Wątpliwości

Pojawiły się spekulacje, jakoby Lawsonowie mieli być tylko kolejną parą szarlatanów żądnych sławy i rozgłosu - warto jednak wspomnieć, że w czasie II wojny światowej pracowali oni w brytyjskim ośrodku kryptologicznym Bletchley Park w Buckingamshire, między innymi nad niemiecką maszyną szyfrującą "Enigma".

Tajemniczy napis

Kluczem do odnalezienia ma być napis wyryty na wspomnianym pomniku pasterza w Shoughborough. Od wielu dziesięcioleci napis ten spędza sen z powiek wielu badaczom, wśród próbujących go odszyfrować był podobno sam Karol Darwin. Tymczasem, jak zapewnia Oliver Lawn, odczytanie tego kodu jest trudniejsze od złamania szyfru "Enigmy".
Przyjrzyjmy się samemu pomnikowi. Zamówił go w 1748 roku Thomas Anson, ówczesny lord Lichfield. Jego wykonawcą był francuski artysta Nicholas Poussin. Według nieoficjalnych źródeł, był on tajnym mistrzem zakonu templariuszy. Warto w tym miejscu wspomnieć, że do tegoż zakonu należeli również Leonardo Da Vinci, Victor Hugo oraz Isaac Newton, a także wiele innych mniej lub bardziej znanych osobistości świata nauki i kultury.
Wyrty na pomniku napis ma być podobno przesłaniem od tajnego stowarzyszenia o nazwie Klasztor Syjonu, w którego skład wchodzą templariusze, od ponad 700 lat w ukryciu czuwający nad Graalem. Klasztor Syjonu z kolei ma być organizacją kierującą światowym spiskiem, mającym na celu ukrycie prawdy o następcach Jezusa. Według tej koncepcji, Chrystus nie umarł na krzyżu, ale razem ze swoją matką Marią oraz Józefem z Arymatei i żoną Marią Magdaleną przedostał się z Jerozolimy do Galii, czyli dzisiejszej Francji (przypomnijmy - właśnie we Francji powstał zakon templariuszy). Potomstwo Jezusa i Marii Magdaleny dało początek frankońskiej dynastii Merowingów, która do dziś w tajny sposób włada światem.

Gdzie szukać św. Graala?

Oliver i Sheila Lawnowie twierdzą, że złamali kod, nie poinformowali jednak, gdzie spoczywa Graal, ani czym on właściwie jest.
Z działalnością templariuszy wiążą się też podziemia odkryte na początku stycznia 2005 roku w mieście Hertford. Stanowią one komory wraz z tunelami łączącymi dawny zamek i kilka punktów w mieście, między innymi kościół pod wezwaniem Świętej Marii. Badania były prowadzone przez archeologów, geologów i historyków Uniwersytetu Londyńskiego.
Według ich ustaleń, tunele mogą być drogowskazem do miejsca, w którym spoczywa święty Graal. Miejscowe podania przekazywane z pokolenia na pokolenie mówią, że templariusze, po rozwiązaniu zakonu przez papieża, ukryli swoje skarby właśnie w okolicach Hertford. Wśród nich mógł się znajdować również święty Graal. Czy napis rozszyfrowany przez brytyjskich kryptologów rzeczywiście prowadzi do świętego kielicha?

Z Ziemi Świętej do Wielkiej Brytanii

Prześledźmy teraz drogę świętego Graala z Jerozolimy do Wielkiej Brytanii. Odkrycie Graala przypisywane jest cesarzowej Helenie, matce cesarza Konstantyna. Miała ona w 327 roku nakazać przeniesienie Graala z grobu Jezusa do Rzymu.
Gdy w 410 roku barbarzyńcy zaatakowali Rzym, Graala przewieziono do Wielkiej Brytanii, którą nadal okupowali Rzymianie. Ukryto go w mieście Yiroconium, w dzisiejszym hrabstwie Shropshire, powierzając opiece miejscowego króla. Był to mityczny Król Artur.
Mimo upadku Camelotu i arturiańskiego władztwa Graal nadal pozostał w Wielkiej Brytanii, tyle że w ukryciu.
Po podbiciu wysp brytyjskich przez Wilhelma Zdobywcę, dawne ziemie Artura oraz Graal dostały się w ręce normandzkiego szlachcica Payna Peverila, stając się odtąd rodowym skarbem Peverilów. Ślad Graala urwał się ostatecznie w XIX wieku wraz z bezpotomną śmiercią ostatniego z Peverilów.

Co się stało z Graalem?

Spokrewniony z rodem Peverilów brytyjczyk Walter Langham w latach 20. XX wieku w ruinach kaplicy w Hawkstone Park odnalazł starożytny pucharek, wykonany z zielonego onyksu. Uznał (a za nim wielu badaczy), że to Graal cesarzowej Heleny.

Czym jest Graal?

Graal Heleny nie jest jedynym naczyniem uważanym za kielich z Ostatniej Wieczerzy. Tak naprawdę nie wiadomo nawet, jak Graal wygląda oraz czym w rzeczywistości jest. Czy jest drewniany, czy cynowy? Czy jest oprawiony w złoto i drogocenne kamienie, jak kielich królów Aragonii przechowywany do dziś w hiszpańskim kościele?
Wielu badaczy podkreśla mistyczne znaczenie Graala. Jest on swoistą ideą, metaforą odkupienia, symbolizowaną przemianą wina w krew, a nie - jak się powszechnie sądzi - kubkiem, z którego Jezus miał pić wino w trakcie Ostatniej Wieczerzy.
Wciąż pozostaje zagadką miejsce ukrycia świętego Graala. Jeśli jednak stanowi on metaforę, to każdy z nas ma szansę odkryć go osobiście w duchowym doznaniu.

http://ciekawi.blox.p

[Jasnosc]

Tutaj jest wiecej informacji an temat Świętego Graala
http://www.ezotop.pl/thread-1641.html warto poczytac.