Zodiak

[Obcy]

Zodiak

Zanim zagłębisz się w fascynującą tematykę astrologii i zaczniesz odkrywać praktyczne aspekty horoskopów, postaramy się wytłumaczyć Ci, co właściwie kryje się pod pojęciem zodiaku.

   

Zodiak jest obrazowany pełnym kołem, w którym 360 stopni jest podzielonych na 12 równych części, po 30 stopni każda. Reprezentują one 12 domów dwunastu astrologicznych znaków. Zodiak przedstawia wyobrażenia dawnych astrologów na temat systemu słonecznego jako doskonałego koła, którego centrum stanowi Ziemia i po którym krążą Słońce, Księżyc i inne planety.

ZODIAK I KALENDARZ

Każdy znak zodiaku odpowiada jednej z 12 części, następujących w porządku chronologicznym, ustalonym zgodnie z rytmem pór roku oraz cyklami Słońca i Księżyca. Pierwsze kalendarze i zegary budowali ludzie, którzy zauważyli powtarzające się ruchy Słońca i Księżyca wokół Ziemi i zaczęli mierzyć słoneczne/księżycowe cykle.

MAPA NIEBIOS

Zodiak jest jak siatka albo przyrząd pomiarowy, który wymyślono, by obserwować i lokalizować ruchy ciał niebieskich wokół Ziemi. Dwanaście znaków zodiaku podzielonych jest na grupy - po trzy dla każdej z czterech pór roku. Poprzez precyzyjne określenie położenia planet i gwiazd na wiecznie zmieniającym się niebie możliwe jest określenie danego momentu w czasie. Astrolog może nakreślić mapę nieboskłonu w danej chwili podobnie, jak można zrobić zdjęcie nieba. Jednak, ponieważ zodiak jest doskonałym 360-stopniowym kołem, mapa będzie panoramicznym obrazem. Oznacza to, że należy brać pod uwagę nie tylko tę część nieboskłonu, która jest widziana gołym okiem lub przez teleskop, ale również część znajdującą się po drugiej stronie kuli ziemskiej, dla obserwatora niewidoczną. Astrolog, rysując mapę nieba za pomocą zodiaku, widzi całe niebo!

Kalendarz słoneczny i księżycowy

Egipski kalendarz słoneczny podzielony byt na 360 dni, czyli na 12 miesięcy - po 30 dni każdy. Zodiak również zbudowano zgodnie z pozornym ruchem Słońca wokół Ziemi, a więc jako doskonałe koło podzielone na stopnie. Każdemu stopniowi odpowiadał jeden dzień w roku.
Chaldejczycy już w VIII wieku p.n.e. podzielili dzień na dwanaście równych, dwugodzinnych części, począwszy od wschodu słońca. W końcu Hebrajczycy, dzieląc tydzień na siedem dni, stworzyli słoneczny/księżycowy kalendarz - kalendarz opracowany zgodnie zarówno z pozornym ruchem Słońca wokół Ziemi, jak i z fazami Księżyca.

PO CO NAM ZODIAK

Zodiak nie istnieje. Jeżeli w jakiejkolwiek chwili, w dzień czy w nocy, spojrzysz w niebo, nie zobaczysz go. To w czasie obserwacji nieba oraz zgodnych z kierunkiem wskazówek zegara ruchów gwiazd i planet nasi przodkowie wyobrazili sobie zodiak: pierścień umieszczony pomiędzy Ziemią a Słońcem z poruszającymi się w środku ciałami niebieskimi. Dzięki temu wyobrażeniu mogli nie tylko śledzić obroty planet i gwiazd, ale też prowadzić pomiary tych ruchów. Można powiedzieć, że zodiak uczynił z nich mistrzów obserwacji ruchów ciał niebieskich bez względu na to, czy były one postrzegane gołym okiem czy nie.
Z pomocą zodiaku mogli ..przewidzieć'' pojawienie się każdego ciała niebieskiego w danym okresie roku i na danym obszarze.. Mogli również przewidywać ruchy ciał niebieskich i ich regularność. Na przestrzeni stuleci ruchy te były relatywnie doskonałe i powtarzalne. Zmierzone i skodyfikowane w danej chwili, mogły być zweryfikowane sto, dwieście, a nawet trzysta lat później, co spostrzegli już pierwsi astrolodzy. W dzisiejszych czasach możemy potwierdzić niektóre obserwacje zjawisk sprzed pięciu tysięcy lat!
Pierwsi astrolodzy zaczęli przewidywać przyszłe zdarzenia poprzez obserwację pojawiania się gwiazdy lub planety w danej części nieba oraz łączenia tego fenomenu ze zjawiskami w przyrodzie. Zauważyli także podobieństwo niektórych cech charakteru u ludzi urodzonych w okresach, gdy planety stanowiły pewien układ w zodiaku.

ZODIAK - NARZĘDZIE ASTROLOGICZNE

Punkt sporny, który często różni astronomów i współczesnych astrologów, dotyczy natury zodiaku i jego niedokładnej lokalizacji. Jest to rezultat nieporozumienia. Z punktu widzenia astronomii prawdą jest, że zodiak nie znajduje się tam, gdzie być powinien. Rzeczywiście, nic nie jest stałe pod sklepieniem niebieskim. Tak więc punkt początku zodiaku z dawnych czasów nie odpowiada dokładnie temu, co możemy obserwować dzisiaj.
W samym zodiaku zachodzi różnica rzędu kilku stopni, jednak nie powinno to być traktowane jako zasadniczy błąd. Nie jest to również powód do wątpienia w podstawy zodiaku lub w systemy astrologiczne stworzone przez pierwszych astrologów.
Prawidłowością powinno być traktowanie zodiaku jako siatki pomocnej przy obserwacji ruchów gwiazd i planet oraz rozpatrywania ich układów w danym momencie, nie zapominając jednak, że zodiak - istniejący lub nie należy do podstawowych narzędzi astrologicznych. Właśnie taki zodiak prezentujemy w tym wydaniu.

Pierwsze wyobrażenia wszechświata

W erze sumeryjskiej (3000-4000 lat p.n.e.), kiedy powstawały pierwsze systemy astrologiczne - wszechświat wyobrażano sobie jako ogromną kulę złożoną z dwóch półkul: Niebios i Piekieł (świat podziemny). W następstwie takiego postrzegania świata dawni mieszkańcy Mezopotamii wyobrażali sobie, że te dwie połowy łączą się poprzez horyzont - linię rysowaną na powierzchni oceanu, skąd wyłoniła się Ziemia. W ich oczach planety i gwiazdy poruszały się w sposób naturalny z Piekieł w kierunku Niebios i z Niebios z powrotem do świata podziemnego. Wszystko to działo się w środku ogromnej kuli, w której centrum umiejscowiona była Ziemia! Obraz takiej kuli przypomina nam formę zodiaku.