Bogowie i gwiazdy

[Obcy]

Bogowie i gwiazdy

Dla pierwszych astrologów niebiosa były domem bogów. Od nich właśnie wzięły swoje charakterystyki konstelacje, a wraz z nimi gwiazdy i plan.

Jakkolwiek może nam się wydawać inaczej, wszystko ponad naszymi głowami znajduje się w ciągłym ruchu. Człowiek pierwotny zdawał sobie sprawę z faktu, który człowiek współczesny udowodnił: wszystko na tym świecie jest złudzeniem. Rzeczywiście, gdy spoglądamy w niebo, wydaje się nam, że to, co widzimy jest zawsze takie same i w tym samym miejscu. Ale gdy przyjrzymy się bliżej, zobaczymy, że na naszych oczach niebo porusza się i zmienia. Tak samo wydaje nam się, że stoimy w jednym i tym samym punkcie, podczas gdy naprawdę Ziemia krąży po orbicie wokół Słońca, Słońce przesuwa się po Mlecznej Drodze wraz z naszą galaktyką, która porusza się we wszechświecie!

OD KONSTELACJI DO BOGÓW

Jeżeli jednak będziemy stali w określonym punkcie, nigdy nie zorientujemy się w ruchu Ziemi. Odwrotnie, będziemy czuli, że to niebo, gwiazdy i planety krążą wokół nas. Wyobraźmy sobie starożytnych ludzi w podobnej sytuacji: widzieli ruch gwiazd i byli tym zadziwieni. Obserwowali, jak niebo nad nimi porusza się i zmienia, w regularnym rytmie staje się ciemne, innym razem jasne, pada deszcz, śnieg, grad lub biją pioruny. Oczywiste było, że jest to siedziba istot wyższych, obdarzonych nadnaturalnymi mocami - bogów. Kiedy nasi przodkowie zaczęli studiować niebo, zobaczyli figury tworzone przez grupy gwiazd - konstelacje. Od tej chwili bogowie nabrali kształtu. Jeden po drugim obdarzeni zostali osobowością i cechami charakterystycznymi. Zostali ożywieni, stali się bliżsi i bardziej realni, każdy mógł z nimi rozmawiać. I w ten sposób nawiązał się kontakt.

OD BOGÓW DO GWIAZD

Stało się oczywiste, że obecność na niebie jakiejś gwiazdy w określonej porze roku zbiegała się z występowaniem pewnych zjawisk na Ziemi lub w życiu społecznym jednostek: wszystko można było w ten sposób wytłumaczyć, a człowiek zawsze miał naturalną potrzebę szukania sensu życia, Spójrzmy na prosty przykład: wschód słońca oznacza nadejście dnia, światła, ciepła i suchości. Wraz z pojawieniem Księżyca następuje noc. ciemność, chłód i wilgoć. Ta polaryzacja światło/ciemność i rytm dzień/noc były podstawą, na jakiej oparto zodiak, Pierwsi astrolodzy dzięki wnikliwym obserwacjom umieli przewidzieć decyzje bogów.

OD GWIAZD DO CZŁOWIEKA

W miarę upływu wieków zodiak nabrał wielkiego znaczenia (nie stało się to częścią ludzkiej świadomości w przeciągu kilku lat).
Zgłębić zodiak oznaczało wejść na poziom bogów. Posiąść wiedzę o otaczającym świecie, jak również o samym sobie, to tak, jak rozpocząć odkrywczą wyprawę, będącą wcześniej tylko udziałem bogów. Stopniowo „kształtowała się" osobowość tych istot niebieskich. Nadano im naturalne, a następnie ludzkie cechy, tak aby człowiek mógł zbliżyć się do ideału i brać z niego przykład. Od bogów pochodził kodeks postępowania, który zwykli śmiertelnicy mogli naśladować.

SIEDEM PLANET GŁÓWNYCH

Zodiakiem rządzi siedem ciał nie bieskich: Słońce, Księżyc, Merkury, Wenus, Mars, Jowisz, Saturn Są one znane jako planety główne, ale tylko pięć z nich jest planetami - Merkury, Wenus, Mars, Jowisz i Saturn. Słońce jest gwiazdą, a Księżyc - naturalnym satelitą Ziemi, ale dla wygody astrolodzy, mówiąc o nich, też używają określenia planety. Przyciągnęły one uwagę pierwszych astrologów, ponieważ były widoczne gołym okiem, bez pomocy przyrządów. Planetom przypisano cechy bogów, których z nimi połączono (patrz ramka) i w takim zestawieniu widzimy ich po dziś dzień. Każda z siedmiu planet rządzi jednym lub kilkoma znakami zodiaku: Słońce - Lew Księżyc - Rak
Merkury - Bliźnięta i Panna Wenus - Byk i Waga Mars - Baran Jowisz - Strzelec Saturn - Koziorożec.

TRZY DALSZE PLANETY

Trzema drugorzędnymi planetami zodiaku są: Uran, Neptun i Pluton. Zostały dosyć późno odkryte - w latach (odpowiednio): 1781, 1846 i 1930 i są nazywane współczesnymi planetami. Nie ma żadnego namacalnego dowodu, że starożytni astrolodzy wiedzieli o ich istnieniu, chociaż nie można wykluczyć takiej możliwości. Z pewnych powodów te planety nie weszły do starożytnego zodiaku. Stanowią one dopełnienie siedmiu głównych planet. Współczesnym planetom oddano we władanie następujące znaki: Uran - Wodnik Neptun - Ryby Pluton - Skorpion.
Poprzednio Wodnikiem rządził Saturn, Rybami - Jowisz, a Skorpionem - Mars.

Bogowie na nieboskłonie

   

Słońce: każda cywilizacja czciła swego boga Słońca. Ten, do którego my jesteśmy najbardziej przyzwyczajeni, to Apollo, syn Zeusa, zawsze przedstawiany jako piękny, doskonały mężczyzna.
Księżyc: związana z nim jest bogini Diana - Łowczyni, skupiająca w sobie cechy różnych bóstw Księżyca: piękna, pełna kobiecego wdzięku, lecz okrutna.
Merkury: boski posłaniec w uskrzydlonym hełmie i ze skrzydłami u stóp jest zawsze gotów do działania.
Wenus: bogini miłości jest wdzięczna, piękna i ponętna seksualnie. Poświęcone jej były świątynie, w których kochali się wyznawcy bogini.
Mars: bóg wojny jest zawsze przedstawiany jako mężczyzna ubrany w strój bitewny, o wyglądzie silnego i agresywnego mężczyzny. Miał szczęście w walce, ale nie miał szczęścia w miłości.
Jowisz: gromowładny opiekun wiecznego miasta Rzymu z dawnych mitów.
Saturn: pierwotnie bóg ziemi i plonów, później symbol ważnego święta - Saturnalii.
Uran: niezbyt miły bóg mitologiczny. Utrzymywał kazirodczy związek ze swoją matką Gają, z którego narodziły się wszystkie żyjące istoty. Zbuntował się przeciwko niemu Saturn i za to został wykastrowany w bitwie, która się potem wywiązała.
Neptun: bóg mórz, jezior i rzek. Przejął swą funkcję od boga mórz Posejdona. Neptun żyje w morskich głębinach, a porusza się na rydwanie ciągniętym przez hippokampusy (stwory morskie o przedniej połowie ciała konia, a tylnej - ryby).
Pluton: rządził światem podziemnym i Królestwem Śmierci umiejscawianym za rzeką Styks. Żadne stworzenie, które zostało zabrane do tego królestwa, nie mogło już powrócić do świata żywych. Pluton często nosił hełm, który czynił go niewidzialnym, przez co jeszcze bardziej wzbudzał strach.