Astrologia czyli przeznaczenie

[Obcy]

Astrologia, czyli wiedza o omenach

Przeznaczenie a wolna wola

Jak od prostych omenów doszliśmy do skomplikowanego systemu zodiakalnego - narzędzia badania losu i wolnej woli

Jak wiemy, w czasach prehistorycznych i starożytnych człowiek spoglądał w niebo w poszukiwaniu znaków od bogów - kształtów, postaci i symboli, które z czasem użyczyły swych nazw konstelacjom.
Pokryte pismem klinowym gliniane tabliczki z trzeciego tysiąclecia p.n.e. pozwalają spekulować na temat daty powstania astrologii, czyli nauki o wpływie gwiazd na wydarzenia ziemskie i losy ludzi. I tak, z jednej z tabliczek znalezionych w Mezopotamii dowiadujemy się o zaćmieniu Księżyca, które miało zapowiadać śmierć akkadyjskiego władcy Naram-Sina w 2259 p.n.e. Istnienie tak precyzyjnej przepowiedni pozwala sądzić, iż astrologia istniała już od pewnego czasu. Za datę jej powstania można więc przyjąć rok 2500 p.n.e.; czyli nauka ta liczyłaby sobie około 4500 lat.
Wydaje się jednak, że sam system znaków zodiaku powstał później. Najwcześniejsze dowody pisemne sięgają 1700 roku p.n.e, a z zodiakiem we 1 współcześnie znanej i nam formie spotykamy n się po raz pierwszy -u w 1010 roku p.n.e. Tym- i czasem sto lat wcześniej, w 1120 r. p.n.e., powstał babiloński Poemat o stworzeniu, Enuma-Elisza, w którym teoria o wszechświecie całkowicie opierała się na astrologii. Trudno nam sobie w tej chwili wyobrazić, że już w zamierzchłych czasach czy w bliższej nam starożytności uczeni potrafili opanować tak różnorodne dziedziny, jak: astronomia, medycyna, matematyka, poezja czy rzemiosło. Posiadali również bardziej syntetyczną wizję elementów życia i przyrody, ich wzajemnych oddziaływań i powiązań.
My utraciliśmy tę perspektywę na rzecz specjalizacji, która jest - być może - bardziej skuteczna czy lepiej przystosowana do naszego świata i stylu życia, w którym wszystko odbywa się w pośpiechu i panice. Jednak alienuje nas ona, burzy i łamie zasady, które mają sens jedynie razem. Dodatkowo presja na efektywność i zysk m ekonomiczny, jako wyłączne kryteria oceny ludzi, spowodowały że zagubiliśmy nie tylko nasze kody etyczne, ale również wrodzony instynkt i poczucie sensu życia. Nie ulega wątpliwości, że człowiek zainteresował się swoją duszą w chwili, gdy zaspokoił swoje podstawowe potrzeby i zapewnił sobie bezpieczeństwo. Jednak, paradoksalnie, trudności, wyrzeczenia, lęk i cierpienie wydają się zawsze przynosić pewną samoświadomość, duchowość i właściwą ocenę podstawowych wartości życia. Można odnieść wrażenie, że komfort materialny i samozadowolenie z siebie upośledzają wrażliwość i hamują rozwój osobisty człowieka.
Siłą rzeczy nasuwa się pytanie, jak doszło do zainteresowania się naszych przodków astrologią i jaki z niej mieli pożytek? Aby na nie odpowiedzieć, musimy cofnąć się do początków i źródeł astrologii.

ASTROLOGIA - TEORIA SYSTEMU OMENÓW

Można sądzić, że z powstaniem astrologii wiążą się omeny. Czym są omeny? Zjawiskami przyrodniczymi, których wystąpienie zbiega się w czasie, wyprzedza czy też zapowiada istotne wydarzenie lub okoliczności w życiu człowieka. Owe omeny, czyli dostrzeżone znaki, dały prawdopodobnie początek wszelkim językom. Stały się narzędziem komunikacji z przyrodą i środowiskiem - a więc z bóstwami.
Człowiek starożytny prędzej czy później musiał dojść do wniosku, że pewne, regularnie występujące zjawiska, które stale zwiastowały te same wydarzenia, muszą być przejawem działania wyższej inteligencji. I chociaż nasi przodkowie w swoim rozumowaniu nie używali tego słowa, mieli świadomość związków między tymi zjawiskami a własną działalnością. Ponieważ jednak woda, ogień, powietrze, ziemia, a także Słońce, Księżyc oraz zwierzęta były o wiele bardziej spektakularne od wytworów człowieka, uznał on, że ma do czynienia z inteligencją, która go znacznie przerasta.
Można sądzić, że nasi przodkowie uznali omeny za dowód istnienia bogów, którzy porozumiewali się lub po prostu ujawniali w ten sposób. Doszli więc do wniosku, że powinni poznać ten język dla własnego bezpieczeństwa.
Przez stulecia, z pokolenia na pokolenie, człowiek gromadził bezcenną wiedzę o omenach, która mu pomagała i zapewniała przeżycie. Omeny nie tylko tworzyły święty, magiczny język, ale również stanowiły pewien stopień wtajemniczenia, z którego rozwinęły się poszczególne systemy wróżb i przepowiadania przyszłości. System zodiakalny pojawił się o wiele później, jako próba uporządkowania omenów.

PRZEZNACZENIE A WOLNA WOLA

W Babilonie w XIII. XII. XI wieku p.n.e. astrologia była traktowana jak religia, planetom oddawano cześć boską. Władały one ludzkim losem. To. co było zapisane w gwiazdach, musiało się nieuchronnie wydarzyć.
Jednak kapłani-astrolodzy babilońscy nie zamierzali przyjmować modnej obecnie fatalistycznej postawy, natomiast usiłowali przewidzieć - i w miarę możliwości temu przeciwdziałać - rozwój niekorzystnych czy wręcz dramatycznych wydarzeń. Uważali też. że ludzie ponoszą współodpowiedzialność za swój los, wytyczony przez gwiezdnych bogów. Ucząc się odczytywać, interpretować, przepowiadać i przewidywać swoje przeznaczenie, człowiek dawał sobie szansę zarówno zauważania własnych słabości i uczenia się na błędach, jak też wykorzystywania wolnej woli.
Choć nie należy łączyć czy porównywać astrologii z religią, jednak wszyscy mogliby wiele skorzystać z podejścia naszych przodków do kwestii przeznaczenia i wolnej woli.