Astrologia hebrajska - Księżyc

[Obcy]

Astrologia hebrajska

Taw i Księżyc

   

Emocje i sensacje, dusza i serce, oto analogie łączące dwudziestą drugą literę-liczbę kodu kabalistycznego, taw z Księżycem.

Piąta faza życia, według astrolo gii hebrajskiej, zaczyna się w dniu osiemnastych urodzin, a kończy w wigilię czterdziestych. Mamy tu do czynienia z fazą dłuż szą, upływającą pod znakiem Marsa, który, jak pamiętamy, jest planetą aktywności i auto-afirmacji. Następuje właśnie przejście z wieku młodzieńczego do etapu dojrzałości. Jest to czas walki, marszu naprzód działania, narzucania swojej woli, przejmowania władzy nad swoim terytorium, wszelkich cech związanych z tą planetą. Szósta faza trwa od dnia czterdziestych urodzin do wigilii sześćdziesiątych. To ona powinna uchodzić za czas królowania rozumu, nie zaś poprzednia. Za taką przynajmniej jest uważana w astrologii hebrajskiej. Rządzona przez Jowisza, sprzyja ekspansji osobowości i radości istnienia, ale również optymistycznemu i realistycznemu pogodzeniu się z życiem. Można wreszcie zacząć cieszyć się zdobytymi dobrami, urokami życia, korzystać z okoliczności, zdobywać nagrody i laury lub na nich spoczywać. Po dwudziestu dwu latach piątej fazy, w której dokonuje się wyborów, podejmuje decyzje, realizuje przedsięwzięcia, w szóstej fazie zaczyna się z nich korzystać w pełni. Dla tych. którzy działali w stosownym czasie w sposób konstruktywny, nadchodzi okres naturalnej ekspansji - materialnej i duchowej. Siódma faza trwa od dnia sześćdziesiątych urodzin do końca życia. Odpowiada wiekowi podeszłemu i starczemu, zwanemu współcześnie trzecim i czwartym wiekiem. W ostatnich latach swojego życia człowiek, przeżywszy wszystkie jego fazy, może wyciągać lekcje z własnych doświadczeń, otwarcie oddawać się rozmyślaniom, osiągnąwszy niekwestionowaną dojrzałość czy wręcz mądrość. Łatwo zrozumieć, dlaczego fazę tę astrologia hebrajska przyporządkowała Saturnowi. Tak więc od fazy Księżyca, która przyświecała niemowlęctwu, docieramy do Saturna, po drodze przechodząc przez Merkurego, Wenus, Marsa i Jowisza. Właśnie na Księżycu zamykamy naszą panoramę związków między literami-liczbami kodu kabalistycznego a znakami i planetami. Ostatnia litera-liczba związana est z Księżycem. Tutaj kąt postrzegania Księżyca różni się nieco od tego, do którego przyzwyczaiła nas tradycyjna astrologia, przynosząc nam bardzo ciekawe informacje uzupełniające.

CZYM JEST TAW

Warto najpierw przedstawić tę literę - która odegrała ważną rolę w symbolice chrześcijańskiej, gdyż jest pierwowzorem krzyża - w kategorii obrazów. Paw, która odpowiada poprzecznej kresce w literze T - kreska pionowa to teith, może być w kosmicznej drabinie - uniwersalnej, obejmującej życie i śmierć, drabinie, po której wznoszą się wszelkie formy bytu - postrzegana jako dach świata, niebo.
Egipcjanie wiązali tę literę z Thotem, lunarnym bogiem o ludzkim ciele z głową ibisa, który w ich oczach uosabiał duszę kosmiczną, a dodatkowo był bóstwem opiekuńczym pisarzy i uczonych. Na płaszczyźnie ludzkiej, zwłaszcza ciała ludzkiego, taw jest świętym prawem równowagi życia ludzkiego, wyrażaniem sympatii w najczystszym znaczeniu tego słowa, które w sensie etymologicznym, oznacza współodczuwanie. Taw przyświeca zgodności, to znaczy temu, co pozwala dwojgu ludziom zgadzać się ze sobą, i w szerszym sensie - wszystkiemu, co pozwala żyć w symbiozie z otoczeniem każdej formie istnienia, od ziarnka piasku, po najdalsze gwiazdy. Innymi słowy, taw przełamuje zasadę życia-śmierci. objawioną przez alef i uwięzioną przez beth; wynosi się ponad życie i śmierć. Jest więc narzędziem wyzwolenia.

TAW I KSIĘŻYC

Wyzwolenie jest w sercu każdego z nas, gdyż taw to serce, czyli siedziba esencji życia, jaką jest dusza kosmiczna. Od tysiącleci mężczyźni i kobiety dopatrywali się związku między miłością a sercem. Prawdą jest, że kiedy odczuwamy silne emocje miłosne, nasze serce się ściska, obręcz zaciska się wokół piersi. To właśnie zgodność, sympatia, jaką dwoje ludzi odczuwa wobec siebie, jest tego powodem. Emocji zwykle nie da się powstrzymać. Nie umiemy nad nimi panować, natomiast współcześnie często próbujemy je zagłuszać.
Dla naszych przodków między uczuciem a czuciem nie istniała różnica. Jedno i drugie stanowiło element magicznego, cudownego, nadprzyrodzonego zjawiska. Było manifestacją boskiej, nieśmiertelnej iskry w każdym z nas - duszy! Bogactwo i złożoność emocji, w astrologii przypisywanych Wenus, nie istniało jeszcze. Uczucie i czucie było przejawem duszy i, jako takie, wiązało się z Księżycem. Taw to dusza ludzka uwięziona w sercu, które stanowi istotę życia człowieka. Księżyc jest duszą świata zawieszoną na nieboskłonie, esencją życia na Ziemi.