Anielskie Chóry Kabały

[Obcy]

Anielskie Chóry Kabały

Hierarchia anielskich bytów jest rozpostarta na Drzewie Życia, przypisana poszczególnym sefirom. Wydawać by się mogło, iż miejscem, gdzie odnajdziemy największą ilość informacji o aniołach, będzie Biblia. Nic bardziej błędnego. Rzecz jasna, w Piśmie Świętym są księgi poświęcające im dużo uwagi; taką szczególną księgą z uwagi na swój charakter jest Apokalipsa Św. Jana. O dobrych duchach, czyli aniołach, wspomina między innymi Księga Rodzaju, Księga Psalmów, Księga Zachariasza, Księga Tobiasza, Ewangelia św. Mateusza, Dzieje Apostolskie. Bardzo rzadko w Biblii możemy odnaleźć nazwy własne aniołów.
Częściej jednak stosowane są terminy uogólniające, np.: synowie Boży, posłańcy, posłowie z nieba, święci.
W biblijnych opisach nie znajdziemy szczegółowych charakterystyk ani aniołów, ani ich hierarchii. Anioły pokazują się znienacka, cicho, w sposób właściwy swojej duchowej naturze. Człowiek, ograniczony do swoich zmysłów, polegający na własnym rozumie często nie potrafi ich dostrzec, a cóż dopiero zidentyfikować. Uważna lektura Biblii prowadzi do dwóch wniosków. Pierwszy dotyczy realistycznych przedstawień aniołów, nadawaniem ich czysto ludzkich cech, posiadania broni i innych przedmiotów. Drugi jest podporządkowany symbolicznemu ujęciu, w którym dominują płomienie, błyskawice, dymy, jaśniejące blaskiem skrzydlate postacie. Rzecz charakterystyczna - ani razu anioł nie jest kobietą, zawsze mężczyzną. Mamy tu do czynienia ze swoistym męskim szowinizmem. Jakże to tak, anioł miałby być kobietą? Nigdy! W tej kwestii kilkakrotnie i jednoznacznie wypowiedział się Jezus Chrystus podkreślając, iż natura aniołów wykracza poza kategorię płci w ludzkim rozumieniu płciowości.
W Starym Testamencie, w różnych miejscach, jest mowa o serafinach, cherubinach, archaniołach i aniołach. Odniesienia te nie mają wszakże charakteru klasyfikującego, porządkującego czy wręcz tworzącego jakieś hierarchie anielskie. Nowy Testament wprowadza z kolei całkowicie odmienne określenia. Pojawiają się Księstwa, Trony, Zwierzchności, Moce, Panowania. Charakterystyczne jest występowanie tych i innych nazw wyłącznie w tekstach Św. Pawła. Podobnie jak w Starym Testamencie Św. Paweł ogranicza się jedynie do wymienienia samych nazw. Pomija całkowicie takie kwestie, jak godność, natura czy też przywileje tak określonych bytów anielskich.
Wprowadzone przez św. Pawła terminy w połączeniu z wcześniej istniejącymi określeniami stworzyły kanon dziewięciu chórów anielskich. Kanon, który z małymi poprawkami w przypadku niektórych nazw, obowiązuje po dzień dzisiejszy. Podział na ściśle określone chóry został wprowadzony, i utrwalony, dopiero w dziele Dionizego Aeropagity o hierarchii niebieskiej.
Zgodnie z nim są trzy triady chórów, w skład których wchodzą:
- Serafini (Seraphini),
- Cherubini (Cherubini),
- Trony (Throni),
- Panowania (Dominationes),
- Moce (Virtues), Władze (Potestates),
- Zwierzchności (Principatus),
- Archaniołowie (Archangeli), Aniołowie (Angeli).
W odniesieniu do klasyfikacji, przyjętej przez kabalistów, są nieznaczne zmiany w zakresie nazewnictwa. I tak zamiast Panowań są Dominacje, w miejsce Władz są Cnoty oraz Księstwa za Zwierzchności.
Każdej z sefir został podporządkowany jeden chór Aniołów Kabały, są one wewnątrz emanacji. Chór jest grupą aniołów pracujących w tej samej sferze wpływów w określonej wibracji energetycznej. Ujawnionych, a więc znanych nam, jest zaledwie dziewięć chórów anielskich, których podstawowym zadaniem jest prowadzenie człowieka i przypominanie mu o celu jego wcielenia. Anioły Kabały są nośnikami pojęć oraz postaw, np. miłości, zrozumienia, poczucia bezpieczeństwa, sprawiedliwości. Generalnie rzecz ujmując nie mają one postaci są bowiem świetlistymi istotami, stworzonymi przez boskość, utkanymi ze światła. To człowiek nadał im postać, ponieważ ten sposób dobitniej przemawia do materialnej wyobraźni. Można więc powiedzieć, że anioły są świetlistym przejawem ludzkiej nad świadomości, Wyższego Ja.