Horoskop egipski - charakterystyka ogólna

[Obcy]

4000 lat temu starożytni Egipcjanie wierzyli, że życie tysięcy ludzi w Górnym i Dolnym Królestwie zależy od łaskawości Bogów. Oni rozdzielali łaskę życia i śmierci. Bogom poświęcono 12 miesięcy w roku. A dziecko które pojawiło się w danym dniu na świecie przejmowało od swojego Boga - Patrona wiele jego cech.

Amon od 1 stycznia do 1 lutego
Sebek od 2 lutego do 4 marca
Ozyrys od 5 marca do 9 kwietnia
Ptah od 10 kwietnia do 2 maja
Horus od 3 maja do 16 czerwca
Neftyda od 17 czerwca do 21 lipca
Seth od 22 lipca do 18 sierpnia
Anubis od 19 sierpnia do 21 września
Ra od 22 września do 15 października
Izyda od 16 października do 9 listopada
Thot od 10 listopada do 3 grudnia
Hathor od 4 grudnia do 31 grudnia


Amon

- bóg wiatru, dlatego często określany jako "dusza Szu". Tworzył on ze swym żeńskim odpowiednikiem jedną z par ogdoady hermopolitańskiej. Łączono go też z Minem. W okresie rozwoju Teb, jako Amon-Re, tworzył triadę z Mut i Chonsu. Amona przedstawiano w postaci ludzkiej, a jego głowę zdobiono rodzajem okrągłej czapki z dwoma piórami. Jego święte zwierzęta to baran i gęś

Sobek - Sebek

- w mitologii egipskiej bóg płodności, wody, symbol siły królewskiej. Przedstawiany był jako człowiek z głową krokodyla, czasem jako krokodyl z głową sokoła, lwa, byka, barana lub szakala bądź jako krokodyl. Na głowie nosił koronę składającą się z dwóch piór, dysku słonecznego i baranich rogów. Był synem bogini Neit. Egipcjanie wierzyli, że im więcej jest w Nilu krokodyli, tym lepsze będą zbiory po wylewie tej rzeki. Sobeka wiązano z bogiem słońca - Ra, jako jedną z jego dusz.
Miejscami kultu Sobka były m.in. Szedet (Al-Fajjum), Kom Ombo, Armant, File oraz Abusir.

Ozyrys

- Bóg z delty. Ozyrysa spotykamy w Buzyrys, gdzie jego kult wyparł kult lokalnego bóstwa Andżty. Już w czasach najdawniejszych kult Ozyrysa począł rozszerzać się po całym Egipcie. Wierzono, że Ozyrys jest zmarłym władcą panującym w Krainie Zachodniej i że odradza się w swym synie Horusie. Jako symbol wiecznego życia stał się bogiem zmarłych, a jako umierający i powracający do życia był bóstwem wegetacji i odradzającej się przyrody. Ozyrysa utożsamiano z wodami Nilu, użyźniającymi ziemię egipską oraz łączono z księżycem i jego fazami. Teologowie uznali go także za pana nieba i utożsamiali z bogiem Re. Łączono go także z Ptahem, Sokarisem, Chentyimentiu i Andżty. Ozyrysa przedstawiano jako człowieka owiniętego w całun. Głównymi miejscami kultu tego boga było Abydos i wyspa File, gdzie odbywały się misteria ku jego czci.

Ptah

- Mąż Sachmet. Bóg miasta Memfis i stwórca świata.
Uznawany był za boga Memfis. Według miejscowych legend był prabogiem i stwórcą wszystkiego. Uznawany był za patrona rzemieślników i artystów. Grecy utożsamiali Ptaha z Hefajstosem. Przedstawiano go jako człowieka z ogolona głową, ubranego w długa szatę, z berłem w ręku. Jego świętym zwierzęciem był Apis.

Horus

- Syn Izydy i Ozyrysa. Opiekun monarchii egipskiej, panujący utożsamiał się z nim i przyjmował jego imię. bóg nieba, w zależności od kolejnej hybostazy syn Re lub Ozyrysa. Czczony pod postacią sokoła lub z głową sokoła zwieńczoną tarczą słoneczną oraz jako dziecko z palcem w ustach - różnych miejscowościach, pod różnymi imionami, przy czym każda postać przedstawiana był inaczej.
Był bogiem nieba, czczonym pod postacią sokoła. Jego oczy to księżyc i słońce. Legendy związane z bogiem-słońcem podają, że był on synem Re’, natomiast legendy ozyriańskie – że był on synem Ozyrysa.

Neftyda

- Opiekuńcza bogini zmarłych.
Córka boga ziemi GEBA i bogini nieba NUT, małżonka złego boga SETA. Jej imię znaczy „Pani Domu” lub „Pani Pałacu”. Boginię tę uważano także za symbol obrzeży pustyni, najczęściej jałowych, ale niekiedy, po wylewie Nilu, przynoszących plony. Neftyda i Set nie mieli własnych dzieci, jednak w jednym z mitów Neftyda uraczyła winem swego brata OZYRYSA, po czym uwiodła go i spłodziła z nim dziecko. W niektórych wersjach owym dzieckiem był ANUBIS, bóg z głową szakala. Kiedy jej małżonek Set zamordował Ozyrysa, Neftyda opuściła go i pomagała swej siostrze IZYDZIE w balsamowaniu ciała Ozyrysa. Następnie boginie przybrały postać sokoła i kani i uniosły się nad ciałem, strzegąc go do czasu pochówku. Przez związek z Ozyrysem Neftyda, jako opiekunka zmarłych, weszła do kręgu bóstw świata podziemnego.

Seth

- Bóg burzy i pustyni, panem obcych ziem, potem także wojny. Początkowo czczony jako bóg Ombos całego państwa w Górnym Egipcie przez Hyksosów. Przeciwnik Horusa, zabójca swego brata, Ozyrysa. Zabił swojego brata, bo chciał przejąć po nim władzę. Ostatecznie przedstawiany był jako główny zły i utożsamiany z wężem Apopisem.

Anubis

- We wczesnym okresie uchodził za czwartego syna egipskiego boga-słońce RE, jednak w późniejszych czasach był uważany za syna boga wegetacji OZYRYSA i NEFTYDY, siostry IZYDY. Tuż po przyjściu na świat Anubisa Neftyda ukryła go w bagnach delty Nilu, chcąc go ochronić przed swoim małżonkiem SETEM. Malca znalazła bogini matka Izyda, która wychowała go. Kiedy Ozyrys opuścił Egipt, by szerzyć nauki po świecie, Anubis towarzyszył mu w jego podróżach. Później, gdy Ozyrys został zabity przez Seta, Anubis zajął się pochówkiem; zawinął ciało Ozyrysa w płótna, tworząc w ten sposób pierwszą mumię. Dlatego też uchodził za twórcę rytuałów pogrzebowych i zwracano się do niego jako „Pana Zwojów Mumii”. Bóg ten uczestniczył także w sądzie nad duszą zmarłego i prowadził sprawiedliwych zmarłych przed tron Ozyrysa. Anubisa przedstawiano pod postacią szakala lub jako mężczyznę z głową szakala

Ra

- Był bogiem słońca z Heliopolis. Jako bóg świata i nieba, Re’ był panem ładu we wszechświecie i ojcem Ma’’at. Legendy głosiły, że Re’ w ciągu dnia płynie barką po niebie, a wieczorem połyka go bogini Nut, by rano ponownie go narodzić. Inne wersje tej legendy podają, że znikając za horyzontem Re’ wpływa do świata podziemnego. Symbolem kultu Re’ był obelisk.

Izyda

- Była boginią o nieustalonym pochodzeniu. Legenda ozyriańska podaje, że była małżonka Ozyrysa i matka Horusa. Izydę Egipcjanie utożsamiali z Starte, Bastet, Hathor, Sachmet i innymi boginiami, a Grecy utożsamiali ja z boginią Demeter. Przedstawiana była w postaci kobiety.w mitologii staroż. Egiptu wcielenie Wielkiej Macierzy; wraz z bratem-mężem Ozyrysem i synem Horusem tworzyła naczelną triadę bóstw; czczona jako wzorowa żona i matka oraz bóstwo władające magią. Jej kult wywodzący się z Delty Nilu (najwspanialsza świątynia na wyspie File) rozpowszechnił się w całym E., a w okresie hellenistycznym (III-I w. p.n.e.) stała się gł. boginią świata śródziemnomorskiego (gr. Isis), źródłem wszelkiej siły twórczej; bóstwem ziemi, nieba, morza i świata zmarłych, utożsamianym przez Greków z Demeter, Persefoną, Ateną, Artemidą, Herą, Io; w późniejszym okresie kult I. rozszerzył się na całe imperium rzymskie. W sztuce przedstawiana z rogami krowy (jej świętego zwierzęcia) czy też z rogami księżyca i tarczą słoneczną albo podwójną koroną między nimi; z berłem lub znakiem "anh" (symbol życia), często z małym Horusem na kolanach.

Thot

- Bóstwo staroegipskie, pierwotnie pogrzebowe; miał stworzyć się sam, wypowiadając własne imię i pojawiając się w kwiecie lotosu; w rozwiniętym kulcie Ra Thot był jego sercem, czyli uosobieniem boskiego rozumu; Ra pozwolił Thotowi stworzyć księżyc i stać się władcą nocnego nieba; jako siła księżycowa wynalazł on astronomię, inżynierię i matematykę; był sekretarzem bogów i panem magii; w kulcie Ozyrysa stał się bogiem prawdy i sprawiedliwości, wynalazł kalendarz i przypisywano mu wynalezienie pisma.
Thot patronował pisarzom i wszelkim naukom, stąd znany był jako bóg mądrości. Był też bogiem księżyca, jednym z oczu boga świata i panem czasu.
Uważano go za posłańca bogów i dlatego Grecy nazwali go Hermesem. Thota przedstawiano jako ibisa, człowieka z głową ibisa lub pawiana. Jego świętymi zwierzętami były ibis i pawian.


Hathor

- Egipska bogini nieba, miłości i radości, patronka muzyki i tańca, uosobienie Wielkiej Macierzy; córka boga-słońca RE, zwykle przedstawiana pod postacią krowy lub kobiety z krowimi rogami i tarczą słoneczną między nimi. Jako bogini miłości, tańca i pieśni opiekowała się matkami i dziećmi. Karmiła żyjących i zabierała zmarłych do świata podziemnego. Tam wzmacniała ich pożywienie i napojem z drzewa sykomory, które było uważane za jej wcielenie. Z drewna sykomory z kolei wyrabiano trumny królewskie, w czym wyrażała się wiara, że śmierć jest jedynie powrotem do łona matki. Z Hathor identyfikowano Oko boga Re. Kiedy Re zestarzał się, ludzkość zaczęła spiskować przeciwko niemu. Dowiedziawszy się o tym, rozgniewany bóg postanowił wytępić ludzi i wysłał przeciwko nim boskie Oko, straszliwą, palącą potęgę słońca. Oko przybrało postać Hathor, która jako lwica SACHMET, „Potężna”, rzucała się na wszystkich niegodziwych ludzi i zabijała ich. W końcu Re uznał, że dość już przelano krwi, i wezwał do zakończenia rzezi. Jedynie jego interwencja powstrzymała Sachmet od całkowitego zniszczenia rodzaju ludzkiego. By położyć kres bezlitosnej rzezi powodowanej przez Sachmet, Re wylał na pole walki tysiące dzbanów piwa zmieszanego z sokiem granatu. Spragniona krwi Sachmet piła jasnoczerwony napój, sądząc, że jest to krew, i wkrótce była tak pijana, iż zaprzestała ataków i zamieniła się z powrotem w piękną boginię Hathor. Na pamiątkę tego wydarzenia w dniu dorocznego święta Hathor wypijano wiele dzbanów piwa i soku granatu.

[Marines]

Motywy z Egiptu "chodzą za mną" od około ponad roku, zamierzam się zabrać za literature związaną z Egiptem i Karty związane z władcami Egiptu