Demony i dziwadła - Diabeł

[Obcy]

Kim jest diabeł?

Niezależnie od tego, czy wierzymy w diabła czy nie, on nas niepokoi, przeszkadza, napełnia trwogą. Lecz czy naprawdę wiemy, dlaczego?

Diabeł w potocznym znaczeniu nie jest tym, za kogo go uważamy. Jeżeli weźmiemy pod uwagę pochodzenie słowa, odkryjemy, że jego interpretacje często są niewłaściwe.

POCHODZENIE SŁOWA „DIABEŁ"

Słowo „diabeł" wywodzi się od greckiego diabolo i oznacza dokładnie ..tego, który pojawia się tu i tam, rozłącza, dzieli, gmatwa". Greccy tłumacze Biblii słowo hebrajskie szatan wyjaśniali jako prokurator. Według hebrajskiej tradycji jedną z funkcji Diabła było oskarżanie sprawiedliwych na Boskim Sądzie. Dla Greków zaś diabolo byt raczej oszczercą, kłamcą, kimś złym.
Dopiero w XIX wieku zaczęło się to zmieniać. Biorąc pod uwagę pierwotne znaczenie słowa „demon", nie oznaczało ono niczego złego, negatywnego, chorego, ale określało diabolicznego ducha - złego, upadłego anioła lub
diabła. Wcześniej grecki daimon oznaczał boską i dobroczynną siłę przemieszczania i dzielenia. Stąd właśnie pochodzi wspomniane wcześniej wyrażenie - "ten, który pojawia się tu i tam". Każdy człowiek, każdy element przyrody miał kogoś w rodzaju opiekuńczego ducha. Innymi słowy - daimon posiadał te same właściwości i pełnił te same funkcje co Duch Natury, który zainspirował wczesnochrześcijańskiego mnicha Dionizego do stworzenia niebiańskiej hierarchii aniołów.
Atrybuty daimon, takie jak „rozdzielanie" czy „pojawianie się tu i tam", odnoszą się do zasadniczych reguł: przeznaczenia, szczęścia i nieszczęścia. Daimon był więc tym, który rządził przeznaczeniem, lecz jednocześnie był duchem opiekuńczym, dobrym aniołem, tym, co dziś nazwalibyśmy sumieniem. Każdy kto pozostał w związku ze swoim daimon, rozumiał i podążał za głosem sumienia. Był sprawiedliwym i dobrym człowiekiem, którego inspiracje i intuicja miały źródło zarówno w nim samym, jak i w jego wrodzonych talentach i zdolnościach.
Skąd się więc wzięło tak negatywne, mroczne i diabelskie znaczenie? Paradoksalnie, wytłumaczenie znajduje się w greckim daiesthai, które oznacza „dzielić", „rozdzielać", „doradzać". Od tego słowa wywodzi się greckie demos - „ludzie" i takie określenia jak „demagogia", „demokracja" oraz „demiurg" ten, który służy ludziom. Historia uczy nas jednak, że ci, których przeznaczeniem było przewodzenie ludziom lub praca dla nich. nie zawsze działali dla dobra ogółu. Stąd logiczny wniosek, że daimon, który rządził ludzkim przeznaczeniem i odgrywał opiekuńczą rolę w życiu człowieka, mógł również zdradzić swoją prawdziwą naturę i wywierać zły wpływ.
I tak, stopniowo, demon stał się ucieleśnieniem sił wyjątkowo złych i destrukcyjnych. Tragedie, fałszywe oskarżenia, wojny i przemoc wywoływane były przez ludzi obdarzonych silną osobowością, niepohamowaną żądzą władzy i skrajnymi ambicjami.
Niewątpliwie przebyliśmy długą drogę od średniowiecznych opisów sabatów czarownic czy czarnych mszy, w czasie których praktykowano kult diabła - wcielenia ducha Zła przeciwstawianego Bogu, duchowi Dobra. Złowieszcze idee i wyobrażenia na temat tych praktyk są wyolbrzymione, gdyż najczęściej były to pogańskie obrządki, wywodzące się z wierzeń istniejących na długo przed chrześcijaństwem, w większości opierających się na mocy pochodzącej od opiekuńczych bóstw natury. Związki ze złem, przypisywane tym kultom i obrzędom, są skutkiem wypaczenia ich pierwotnego znaczenia. Same w sobie nie były niegodziwe, lecz zakłócały ustalony porządek tamtych czasów. Tak więc to „przywódcy ludzi wymyślili diabła i demony, a także przypisywali im wszystko, co burzyło przyjęty ład. Od owego czasu zaczęto je przedstawiać w sposób bardzo odmienny od tego, czym w rzeczywistości były.

[Tao-Universum]

Diabeł to upadły anioł,przynajmniej wg Biblii. Ale przyznacie że samo to słowo wzbudza nas bardzo negatywne skojarzenia oraz emocje?

[shi]

I nie ma w tym nic dziwnego, ze tak się kojarzy i Biblia niewiele ma tu do powiedzenia. W przekonaniach ludowych diabłami nazywano czarne, gęste i lepkie byty. Te czorty to najczęściej niskich poziomów astral a nieprzyjemnych intencjach. Jako ze kojarzone ze złem (wszak intencje i wibracje niskie) to szybko dzięki powszechności chrześcijaństwa połączono je z szatanem wodzącym na pokuszenie. Co ciekawe, część z tych "diabłów" mimo, ze ma niską wibracje i ogólnie to śliskie byty, wcale nie chce nas krzywdzić i często nie wie o tym, że wyrządza nam jakąś szkodę. To nieco tak jak z człowiekiem, który idąc po ulicy nie myśli o mrówce, którą rozdeptał

[Tao-Universum]

Wszystko zależy od przekonań,systemu wierzeń oraz kultury w której się obracamy. Diabeł to pojecie typowo chrześcijańskie,podobnie jak szatan. W innych kulturach oraz religiach posiada on inne nazwy.