Wróżymy tylko osobom pełnoletnim - REGULAMIN PRÓŚB O WRÓŻBĘ - Kliknij i przeczytaj koniecznie!

Odpowiedz 
 
Ocena wątku:
  • 0 Głosów - 0 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
OGÓRECZNIK LEKARSKI
28-10-2013, 12:22:59
Post: #1
OGÓRECZNIK LEKARSKI
OGÓRECZNIK LEKARSKI
Borago officinalis

Swoją nazwę zawdzięcza zapachowi przypominającemu świeże ogórki. Liście ma duże, mięsiste, szorstko owłosione. Kwiaty niebieskie z pięcioma pylnikami w kolorze ciemnego fioletu są chętnie odwiedzane przez pszczoły. Rośnie na pustkowiach i polach jako chwast, uciążliwy ze względu na swe rozmiary, dorasta bowiem do 70 cm wysokości.

Na cele lecznicze zbiera się ogórecznik w czasie jego kwitnienia, czyli od maja do września, ścinając całą roślinę kilkanaście centymetrów nad ziemią. Z młodych liści i pędów ogórecznika przyrządza się jarzynę, podobnie jak ze szpinaku, lub dodaje do surówek.

Suszone ziele dodaje się jako przyprawę do pieczystego, do potraw z kabaczka i cukinii, do różnych zimnych zup, chłodników i barszczu ukraińskiego. Sałatka z ogórecznika jest odżywcza, a także lecznicza. Zapobiega procesom zapalnym przewodu pokarmowego, doskonale działa na nerki, uspokaja. Jadalny jest także kwiat, który spożywa się na surowo zmieszany z cukrem. Również świeży lub suszony dodawany jest do likierów i cukierków, zawiera bowiem olejek eteryczny i śluzy.

W liściach występują: kwas askorbinowy - określany na 17 mg%; karoten 3,5 mg%; aż 30 mg% śluzów; pokaźna ilość azotanu potasowego.

Ogórecznik lekarski może być uprawiany w ogródkach przydomowych i na działkach. Nasiona wysiewa się wczesną wiosną w rzędy o rozstawie 40 cm. Uprawa jest łatwa, a pielęgnowanie polega na odchwaszczaniu i okresowym spulchnianiu gleby.
Roślina należy do rodziny szorstkolistnych.

kwitnie:czerwiec—sierpień 20-80 cm

Budowa zewnętrzna: Duża, szorstko owłosiona roślina z wzniesioną, często rozgałęzioną łodygą. Liście duże, eliptyczne lub lancetowate, całobrzegie lub wycięte. Kwiaty błękitne lub białe

Występowanie: Charakterystyczny dla południowej Europy. Rośnie na cieplejszych nizinach, często jako chwast, ale i uprawiany.

Uprawa: Nasiona wysiewa się na początku kwietnia wprost do gruntu. Zaleca się uprawiać w ogródkach przydomowych.

Zbiór: Zbiera się kwiaty i ziele, czasem liście, na początku okresu kwitnięcia.

Suszenie: Ostrożnie, w cienkich, nastroszonych warstwach, w cieniu, lub w suszarni, w temp. 35—40°C. Jako sałatkę spożywa się świeże liście.

Skład chemiczny: Zawiera głównie śluz, także garbniki i rozpuszczalne krzemionki, cholinę, kwasy organiczne i sole mineralne (duża ilość potasu). Świeży ma dużo witaminy C.

Działanie: wytwarzający śluzy ochronne, zapobiegający podrażnieniom, moczopędny, zmiękczający, przeciw zapaleniom.

Zastosowanie: Roślina nie jest dostatecznie zbadana, jej znaczenie w lecznictwie nie jest duże. Uprzednio przypuszczano, że zawiera przeciwzapalnie i granulacyjnie działającą alantoinę. Jednakże o jej znaczeniu leczniczym decyduje głównie obecność śluzu, garbników, krzemionki i soli mineralnych. Działa przeciwzapalnie (na drogi moczowe, przy zapaleniach jamy ustnej, katarach dróg oddechowych, żołądka, zapaleniach błon śluzowych), zwiększa wydzielanie moczu, działa ogólnie metabolizująco; zewnętrznie — łagodząco na wrzody, czyraki, wypryski itp

Dawkowanie: Używa się naparu (10—30 g ziół na 500 ml wody) 2—3 razy dziennie 1/3—1/2 szklanki. Rzadko stosuje się pojedynczo, zwykle z innymi ziołami. Dawniej popularna przyprawa.

[Obrazek: Og%C3%B3recznik%20lekarski.jpg]
Zacytuj ten post w odpowiedzi



Odpowiedz